Thuis
Na een bezoekje aan een actief rommelende en stomende vulkaan, een duik in weer een prachtige buiten onsen in een witte kamerjas, zijn we doorgesjeesd naar Hakuba, waar we na 12 uur reizen aankwamen. Hier hebben we de aparte Japanse sneeuw mogen uitproberen. Want de roddel ging dat de sneeuw in Japan een hele andere ervaring is dan hier in de Franse Alpen. En Marije en ik beaamden dat de sneeuw anders is en eigelijk het hele ski-gebeuren anders is. Ten eerste is de snowboardhype hier helemaal doorgeslagen en doet meer dan 90% aan snowboarden. Maar de sneeuw was ook wel prettiger voor snowboarders. Verder is ook het skigebied vol met technische snufjes. Zo wordt elk half uur wel een nieuwe hamburger aangeprijsd door de luidspreker en wordt er continu omgeroepen hoe blij ze wel niet zijn dat je hun skigebied hebt uitgekozen. Eind van de dag waren we weer mooie kreeftjes gezien we toevallig op de mooiste dag in weken waren gaan skien.
De volgende dag zijn we terug naar Tokyo gegaan om van de laatste dagen te genieten. Lekker rondgebangerd, Starbucks koffie gedronken met uitzicht over de Shibuya crossing, nog een tempel bezocht om het af te leren, de dierentuin ingedoken om daar zelf op de foto te worden gezet en natuurlijk gekaraookt. Daar kwamen Marije en ik erachter hoe onze stemmen wel niet bij elkaar pasten!? Verder nog een dag Tokyo van boven bekeken, vanaf de Skytower en vanaf de government building. Wat een wereldstad! En natuurlijk veel gegeten bij de sushi chain.
En toen was alweer de laatste avond aangebroken. De laatste avond van Japan, maar ook de laatste avond van mijn hele reis. Toevallig was er een feestje in het hostel met een lekkere Japanse hotpot. En daarna nog lekker biertjes gedronken met wat Australiers, Nieuw-Zeelanders en Engelsen. Die gezelligheid ga ik echt missen als ik weer alleen op mijn kamer zit. Na drie uur slapen moesten we alleen alweer op om het vliegtuig te halen. Deze hebben we ook net gehaald doordat er een defect aan het spoor was en we de Japanse informatie erover niet begrepen. Gelukkig vonden we een Thaise Japanner die met ons de taxi wilde delen en Engels kon. Na een lange vliegreis met krappe plaatsen, maar wel champagne omdat Marije jarig was, kwamen we heel gaar en half slapend door de schuifduren op Schiphol. Daar werden we gigantisch wakker geschreeuwd en gezongen door mijn vriendinnetjes, mijn ouders, mijn tante en mijn neef en neefje. Echt super leuk! Met een groot spandoek stonden ze al uren klaar. Echt een grote verrassing! Na nog wat gedronken te hebben gingen we in de auto terug waar de vermoeidheid toch echt insloeg.
Wat heb ik een boel meegemaakt (ik zal proberen niet sentimenteel te worden ;)). Eerst bij de sombere Russen, toen de vrolijke en mooie Mongolese bevolking waar ik mijn eerste tempels heb bekeken en toen in het chaotische en gezellige Beijing. Vandaar naar een compleet ander land; Nieuw-Zeeland. Die voor mij tot op heden de mooiste natuur ter wereld heeft laten zien. Daarna naar het hete en grote Australie en afsluitend het moderne en gekke Japan. En daarbij ben ik zoveel leuke en verschillende mensen tegen gekomen die reizen nog eens extra leuk hebben gemaakt. Nu ben ik weer thuis met een eigen kamer, eigen bedje, bekende en schone keuken. Maar eigelijk vond ik het juist ontzettend leuk om in een dorm te slapen, gezellig met zijn allen te koken en uit één rugzak te leven. Heerlijk zelfs! Het reizen is me nog zo veel beter bevallen dan ik van te voren had kunnen bedenken. Ik heb er weer een passie bij!
Maar nu ik thuis ben, mijn eigen kamertje weer aan het inrichten ben, alweer leuke vriendinnenavondjes heb gehad kom ik erachter dat ik hier toch ook wel naar uit heb gekeken. Het is tijd om weer thuis te zijn en serieuzer te worden. Maar daarbij toch weer (wat kortere) nieuwe reisjes te plannen!
Leuk dat jullie allemaal meegelezen hebben. Zoveel reacties en lezers had ik nooit verwacht! Maar nu zijn jullie eindelijk van mijn lange verhalen af. Verder nogmaals bedankt voor de extra fotoruimte, zo heb ik ook een beeld bij mijn verhalen kunnen geven. Maar als je echt wilt weten hoe het was zullen jullie toch zelf op reis moeten gaan en dat raad ik iedereen aan!
Liefs Josefien
Japanneren
Het is weer eens niet voor te stellen dat ik een week je geleden heb geschreven; in de tussen tijd is al zoveel gebeurd! Maar goed...daar begin ik altijd mee.
Marije en ik proberen ons al zo goed mogelijk aan te passen. We lachen en buigen wat af. Doen zonder problemen overal onze schoenen uit. En we zouden niet meer weten wat we zonder de warme wc brillen moesten doen.
Na Osaka zijn we namelijk een nachtje in een tempel gaan slapen van een aantal jonge monniken. De trip erheen was al een heel avontuur in het openbaar vervoer. Na 5 uur kwamen we bij een kabeltreintje aan die stijl omhoog ons naar het tempeldorpje bracht. Na onze tempel gevonden te hebben bleken we in een hele mooie traditionele kamer te slapen.
Waarna we gelijk mee konden doen aan de meditatie sessie. Na een korte uitleg van 10 minuten lieten de twee monnikken ons en nog wat toeristen alleen om in volkomen rust te mediteren. Na 5 minuten was ik niet meer niks aan het denken, maar aan het denken wat we komende weken nog gingen doen, wat we te eten zouden krijgen, hoe de bedden zouden slapen, etc. En na 10 minuten voelde ik mijn benen al niet meer door de houding waar we ingezet waren. En praten en bewegen vond ik ongepast. En na driekwartier kwamen de monniken ons pas weer uit onze benarde positie redden. Maar toen was mijn lichaam niet meer in staat om zich uit te vouwen. Ik moet dat nog maar eens gaan oefenen.
Toen we terug kwamen op onze kamer hadden ze het eten al klaargezet (en moest je dus weer op de grond zitten, wat wel goed uitkwam omdat ik dus nog niet uitgevouwen was). Deze monniken eten vegetarisch en gebruiken geen kruiden, uien en knoflook. Het eten was dus heel gezond, traditioneel en mager. Maar erg lekker! Daarna kwam er weer een monnik aangerend om het eten op te halen en de bedden neer te leggen. Wat ook traditioneel Japans is om op matje te slapen die eerste opgevouwen ligt. 's Avonds hebben we nog even eng over het hele oude kerkhof gelopen die ze 's avonds met allemaal kaarsjes verlichten. Erg mooi, maar toch ook eng zo in het donker, dus we hebben elkaar goed vast gehouden. Daarna hebben we ons gewassen in de onsen van de tempel. Traditioneel wassen Japanners zich gezamenlijk (wel mannen en vrouwen apart) in een soort badhuis: onsen. En de tempel had er een. Dus wij de traditionele kimono's aan en richting de onsen. Er lag al een Japanse vrouw in. Eerst moesten we ons goed inzepen en afdouchen en daarna het warme bad in. Vol goede moed staken we er een been in, om die er toch heel snel weer uit te halen, want het was heet, HEET! Giechelend en au-end zaten we er dan toch na 10 minuten in. Erg vermakelijk om te zien waarschijnlijk voor het andere Japanse vrouwtje. En daarna weer koud afdouchen. Achteraf was het erg lekker.
Daarna verrassend lekker geslapen op de dunne matjes, om de volgende morgen vroeg gewekt te worden door een monnik om de eerste bidceremonie en de vuurceremonie mee te maken. Geen idee wat ze vertelden, maar bijzonder was het zeker. En daarna kregen we weer een heerlijk traditioneel Japans ontbijt. Een erg mooie ervaring!
Daarna zijn we naar Hiroshima gegaan. De stad die na de atoombom helemaal opnieuw is opgebouwd. We zijn gelijk naar het memorial park gegaan en begonnen in het memorial museum. We hebben allebei 1,5 uur zwijgend rondgelopen en alles bekeken en gelezen. Het is allemaal erg indrukwekkend. Ook stond er als monument 1 van de weinige gebouwen die nog overeind is blijven staan. In de Tweede Wereldoorlog zaten mijn opa en oma, mijn tante en twee ooms in de Jappenkampen in Indonesie. Maar zo`n vernietigende bom die een hele stad wegvaagt inclusief onschuldige kinderen, is ook geen juiste oplossing in een oorlog. Met een dubbel gevoel en veel vragen liepen we het park weer uit.
De volgende dag zijn we naar de drijvende Shrine gegaan. Eigenlijk drijft de Shrine helemaal niet, maar lijkt het zo als het vloed is. En verder wordt er een heel toeristisch gebeuren omheen gebouwd. We hebben op het eiland de stoeltjeslift omhoog gepakt en daarboven naar de top gelopen, waar we apen in het wild tegenkwamen. Die stond nog niet op mijn lijstje van dieren die ik in het wild heb gezien! Daarna zijn we heel `sportief` weer naar beneden gelopen. Lekker even in de rust lopen tussen alle hectiek in de grote steden door. Beneden vonden we dat we wel een bacon en kaas stengel verdiend hadden, al vond Marije het een pannenkoek. Helaas bleek het weer teleurstellend een sterke onbekende vissmaak te hebben en absoluut geen pannenkoek of croissant. Jaja...wat we eten in Japan moeten we nog even leren te begrijpen. Want ook al heeft het een Westers uiterlijk, het is zelden wat je denkt of hoopt.
Daarna zijn we vertrokken naar Beppu. Op de dag van de Tsunami warning door de aardbeving van Chili. En gezien in 1960 op dezelfde plek in Chili ook een aardbeving was met als gevolg in verwoestende tsunami in Japan, vond ik het stiekem wel spannend en wilde ik de hele dag geen zee zien. De trein reed alleen met 200 km per uur, stipt op de tijd dat de golven Japan konden bereiken, langs de mooie kustlijn. In Beppu bleek het hostel ook nog uitzicht te hebben op zee. En een Japanse tv die continu op elke zender aangaf waar de tsunamiwarning het grootst was, hielp daar niet aan mee. Maar we hebben droge voetjes gehouden en zijn ook niet geevacueerd.
In Beppu aangekomen zijn we naar de oudste onsen gegaan. Deze zit in een erg mooi gebouw. En voor minder dan 1 euro kun je een lekker warm bad nemen. Lekker warm, bleek alleen kokend heet. Er zaten allemaal oude ervaren damentjes in het bad en die moesten ons gevecht met het water aanschouwen. Ze begonnen druk in het Japans tips aan ons te geven. Na een half uur stoeien zat ik er dan als laatste in (Marijewas er al dapper snel in en ook uit gegaan). Na 10 minuten gekookt te worden was ik er ook klaar mee. We hadden de watergrens op ons lichaam staan. Beneden de grens waren we knalrood en erboven nog normaal wit. Betwijfel of zo warm water wel gezond is. Maar we hadden ons aan de Japanse cultuur en gewoontes aangepast. Bij het hostel aangekomen was de receptionist compleet verbaasd dat wij daarheen gegaan zijn en hij vertelde dat maar weinig Japanners daarheen gaan omdat dat badhuis toch echt te heet was zelfs voor Japanners.
`s Avonds hebben we pannenkoeken gebakken, we keken er allebei zo naar uit. De Japanse receptionist hebben we ook een pannenkoek gegeven, omdat we zijn boter mochten lenen. Hij vond het heerlijk en heeft het helemaal met stokjes opgegeten.
De volgende dag hebben we de 8 Hells van Beppu bekeken. Dit zijn onsen waar je niet in kan liggen, want het zijn echt kokende baden. We hadden een pas gekocht voor alle 8 de parken. Om elke onsen is namelijk een klein park gebouwd met een dier. Zo heeft de ene onsen een olifant en de ander krokodillen in slechte kleine hokjes. De onsen zelf zijn al prachtig genoeg; kokende modderbaden, felrode en felgroene baden en een geiser. Maar alles eromheen is zo toeristisch gemaakt. Het had iets weg van Wai O Tapu in Nieuw-Zeeland, maar dan onnatuurlijk. In Nieuw-Zeeland hadden ze de natuur geprobeerd te laten zoals het is, maar hier hebben ze alles toeristisch gemaakt en afgebakend. Erg jammer!
En `s avonds heb ik verse pasta geprobeerd te maken. Dit had ik geleerd van een Italiaanse kok in Nieuw-Zeeland en dat wilde ik eens proberen. De spagetti was veels te dik, maar ik was er trots op. Thuis nog maar eens proberen.
En nu zitten we in Kagoshima waar dichtbij een actieve vulkaan zit die we morgengaan bezoeken. En daarna duiken we maar weer een onsen in.
En zo reizen we lekker door Japan met de supersnelle treinen. Ze lijken op luxe vliegtuigen, van binnen en van buiten. De 1e klas in Nederland is er niks bij. En daarbij boffen we met het weer. Een lekker zonnetje en 15 graden. De stromende regen en onweer die we op het dagje uit naar de Hells hadden, namen we maar voor lief. En verder heb ik wat bulten op mijn rug van bedbugs. Tja...als je zo lang reist is het een keer te verwachten, maar niet in het schone Japan. Al zitten we nu in een goedkoop en dan ook viezer hostel. Al zijn we eigelijk verwend geworden, want dit hostel is niet viezer dan de hostels in andere landen, maar gewoon niet Japans schoon. Maar daarentegen wel weer gezellig. We nemen ons elke avond voor te gaan lezen en organiseren en op tijd naar bed te gaan, maar het is gewoon te gezellig in de hostels hier. Wat is reizen toch lekker. Helaas komt er de 12e al weer een einde aan. Maar tot die tijd hebben we nog veel leuke dingen gepland staan. Ik hou jullie op de hoogte!
Liefs Josefien
Japan!
Konnichiwa!
Waar ik nu weer ben beland!? JAPAN!
Australië heb ik 'goodbye' gezegd. Maar ik heb het mooi afgesloten. Delaatste dagen nog geslenterd door Brisbane, op het stads-strand Southbank gelegen en Roderick nog even werkend gezien. Het is echt eenleuke en hippe bar! En toen was het mijn verjaardag. Ik voel meafgelopen jaren eigelijk al nooit meer zo jarig als vroeger toen je er niet van kon slapen, maar jarig zijn met 35 graden helpt daar niet aan
mee! Maar op 13 februari om 23:00 uur belde dionne al vanuit Nederland(berekenfoutje) en 'sochtends werden we op de Nederlandse 00:00uurwakker gebeld door een stel gillende vriendinnen uit Arnhem. En
daarbij heeft Roderick er een hele leuke dag van gemaakt. Dus ik hebme toch echt jarig gevoeld. 's Ochtends ergens gaan ontbijten (kanoveral, typisch Australisch en Nieuw-Zeelands) en daarna zijn we naareen cricket wedstrijd gegaan tussen Australië en Indië. Ik had nognooit een cricketwedstrijd gezien, maar het is heel populair inAustralië, dus ik moest het een keer meegemaakt hebben. Ik heb een
spoedcursus van Roderick gekregen en we zijn erheen gegaan. De sportzelf is niet echt actief en daardoor niet heel leuk om dagen te volgen(zo lang kan een wedstrijd duren), maar het stadion zat redelijk vol.
Ik snap nu waarom. Alles wat op de tribunes gebeurt is hetinteressants. Het is een hele sociaal dagje uit voor Australiërs. Eenbeetje biertjes drinken en eten en met opblaasballen overgooien en 'thewave' doen. En zo vlogen de uren voorbij en liepen de spelers steedsheel rustig over het veld. Maar ik zou er zo weer heen gaan! Daarnaheeft Roderick me meegenomen naar een toetjes-restaurant, nou daarmaak je me helemaal gelukkig mee en helemaal als ze brownies op hetmenu hebben staan! Echt superrrr lekker en we zaten zooo vol! Daarbijeen lekker dessertwijntje genomen! Daarna zijn we naar een cocktailbar
geweest en nog een lekker cocktailtje genomen. Echt een leuke dag!
De laatste drie dagen van Australië heb ik in Byron Bay doorgebracht.Dit is een erg leuk hippie en surf dorp/stad! Roderick en ik zijn ersamen met nog twee vrienden die Roderick kent van zijn studie in
Frankrijk heen gegaan. Onderweg nog even een traditionele meatpiegehaald. En in Byron Bay gelijk omgekleed en de surfplanken van hetdak gehaald om al wat golfen te pakken. We hebben heel wat afgesurfddie dagen. Roderick blijkt een professionele surfer en ik eensurfklungel en ik kwam elke dag bont en blauw van het vallen uit hetwater. Roderick heeft daarentegen over zijn hele lichaamschuurplekken, waarbij ik met mijn blauwheid nog wel mee val. En 'sAvonds in het hostel het gratis eten genuttigd en daarna blijvenhangen voor de triviant quiz en karaoke avond. Beide een succes om hetgesensureerd te zeggen!
Helaas kwam aan deze leuke dagen ook een einde en daarbij moest ik bijterugkomst gaan inpakken en de wekker om 03:00 uur 's ochtends (of 'snachts) zetten om mijn vliegtuig naar Tokyo te halen. Het was alweertijd om dag te zeggen tegen de hitte, mijn bruine kleur, enge engevaarlijke beesten, de goedkope wijn met visresten, de meatpie's,Brisbane en van Roderick! Wat toch nog het moeilijkst was, want
wanneer we elkaar weer zien is nog niet duidelijk, maar dat het tochwel maanden kan duren zit er goed in. Saampjes heel vroeg naar hetvliegveld gegaan, waar we elkaar met kleine traantjes nog een stevige
knuffel hebben gegeven en toen moest ik toch echt de douane door. Tijdvoor een nieuw avontuur! Maar eerst weer het vliegtuig in! Ik blijfvliegen een eng en onnatuurlijk iets vinden, maarja...als je wat wiltzien van de wereld. Dit keer met een nieuwe maatschappij waarvoor ikwaarschijnlijk zo weinig betaald had dat ik geen eten en drinken kreegen zelfs met een dekentje en kussentje gingen ze naar mijn buurman. Ik
heb meerdere keren mijn ticket laten zien, maar zelfs voor een tv-schermpje moest ik apart geld neerleggen. Naja dan maar een beetjeslapen en lezen.
En toen kwam ik aan in Tokyo en gelijk kon ik niks meer lezen enbegrijpen. Gelukkig had Marije mij een duidelijke uitleg gegeven hoeik bij het hostel moest komen. Al zou ik haar bellen zodat ze me konophalen bij de metro. Alleen onze schijnbaar ouderwetse Nederlandsemobiels werken niet op dit netwerk. Dus ik moest zelf maar kijken hoeik er moest komen en ik had de lonely planet niet dus ik voelde meeven 'lonely', maar toevallig was Marije me ook al gaan zoeken en liepme tegemoet in de metro dichtbij het hostel. In het hostel had Marije,die met een vriendin nog in een tweepersoons kamer sliep, een soort
dormroom met dichtschuifbare hokken geregeld. Erg cool en zo slaap jetoch nog een beetje alleen. Marije had mijn hok helemaal volgehangenmet gekleurde balonnen voor mijn welkomst en verjaardag. 's Avonds
lekker sushi in het hostel gegeten en nog een biertje gedronken metandere reizigers. Het hostel-sfeertje is gelijk weer zo anders. Dit iswat ik miste in Australië, waar alle hostels groot en onpersoonlijkwaren en ook de reizigers niet echt als reizigers gedroegen. Hierkletst weer iedereen met elkaar en draait het reizen ook echt om hetdingen van het land zien en niet om de de drank en een slaapmaatje voor denacht vinden in een discotheek.
De tweede avond was er een eetfeestje in het hostel en zit je met allenationaliteiten te genieten van okinomijakkie (niet jakkie maar erglekker) en sushi en japanse biertjes. Ja...Japan is echt eensushiparadijs, maar eten en ook slapen is ontzettend duur. Het geldvliegt!! De hostels zijn echt gigantisch prijzig (ik vond Australië alduur), maar daarentegen zijn de hostels perfect. Erg schoon! Je moetook over je schoenen uitdoen en voor de deur neerzetten, daardoor ishet allemaal al schoon maar ze maken ook minstens twee keer per dagalles schoon! Zelfs de straat!
Ok en nu even de wc's! In China had je de gaten in de grond met lageschotjes en geen deur, hier heb je overal de super elektrische wc's metnaast je een hele rits knopjes met Japanse tekens en een verwarmde wc-bril. Met de knopjes kun je een waterval geluid creëren, met eenandere knop kun je je billen schoonspuiten ( nog niet getest engelukkig ook nog niet per ongelijk verward met de doortrekknop).
Verder kijk ik mijn ogen uit wat voor eten ze allemaal op tafel leggenen meestal heb ik geen idee wat ik eet. Gister in kiprestaurantgegeten voor jongeren. Marije en ik hebben wat gelachen en we zijn wat
uitgelachen. Als blanke rode sproeterige en lange Nederlander val jetoch op ook in miljoenensteden. Ze kijken ook steeds of we nietstiekem hakken aan hebben (we dachten eerst dat ze gewoon naar onze
lelijke wandel schoenen keken, wat ik ook kan begrijpen, want ze zijn hiererg modieus en onze schoenen zijn erg lelijk). Maar goed hetrestaurant...bij binnenkomst word je welkom geschreeuwd door alle koks
en obers en ze blijven de hele avond schreeuwen (geen idee wat, maarerg gezellig) iedereen zat stiekem te kijken en ik ben al een klunsmet stokjes maar als iedereen kijkt vliegt al het eten natuurlijkhelemaal over de tafel. Verder kon je alle onderdelen van de kip alssaté bestellen, van de levertjes tot het hart. Erg leuke avond om datdit echt de jongeren eet en drink plek was. En toen we weggingen werdenwe door iedereen bedankt geschreeuwd!
Inmiddels spreek ik ook twee woorden Japans die ik steeds door elkaarhaal. Dus bij binnenkomst zeg ik nog wel eens 'bedankt' en als ik ietskrijg zeg ik 'hallo'. Maar ik lach en buig net zo veel en diep als de
Japanners!
Verder bezoeken we tientallen tempels. Hebben we the biggest woodenbuilding gezien (ook een tempel) met daarin een van de grootste buddha's. Slapen wetraditioneels Japans op dunne matjes, proberen we Japans te koken doordingen te bakken wat achteraf soepingredienten bleken te zijn enmorgen gaan we in een tempel bij de monnikken slapen. Verder reizen we met de bullettrains. Ze zien er al futuristisch uit en gaan ook zo snel. De eerste keer dachten we minstens 6 uur in de trein te zitten, waren we er al in 3 uur! Dus zo gaat het reizen snel en kunnen we extra veel zien. We zitten nu in Osaka, Nara en Kyoto hebben we al gehad. En over een paar dagen zitten we in Hiroshima. Maar nu maareven relaxen en socializen op de bank met een Japans biertje.Maar er is weer wat leesvoer voor de liefhebbers. Wireless Internet ishier ook vaak gratis in hostels dus dat is makkelijk.
Nou arigato en konnichiwa, euh... Sayonara!
Groetjes josefien
Ps. Tante inossportinos, ik ben je op mijn verjaardag helaas nergenstegen gekomen. Maar Marije is 12 maart jarig, we zitten dan in Tokyo!Je bent wederom van harte welkom! En dan kun je gelijk mee terug
vliegen, wantdat gebeurt helaas ook op 12 maart!
Back in Australia!
Hey mate!
Op verzoek van Karin, die afleiding nodig heeft op haar werk, weer een berichtje van mij. Het is immers ook alweer twee weken geleden, wat vliegt de tijd.
Na een vroeg afscheid van pa en ma in de kou op Arnhem centraal, kon mijn reizen weer opnieuw beginnen. Ik had er weer helemaal zin in. Ondanks de lange vlucht die mij te wachten stond! Ik bleek wel zo nu en dan niet een maar twee stoelen tot mijn beschikking te hebben, dus dat was een luxe. Inmiddels had ik ook alle leuke films van Malaysian Airlines wel gezien en het menu was weinig veranderd, dus ik was blij dat ik na 30 uur in Brisbane aankwam en Roderick weer zag staan! Toen ik het vliegveld uitliep kreeg ik gelijk de klap van de hitte, ondanks dat het 22:00 uur was, was het gewoon 25 graden! En dan in een huis zonder airco en na een week vriezende kou in Nederland, is dit ook weer wennen. Maar heerlijk om weer korte mouwen en shorts te dragen.
Maar dit keer geen hostel, maar de kamer van Roderick in een knus huis in de leuke artistieke wijk; the West End! Het huis is leuk internationaal bewoond met een paar Fransen, een Belg, een Turk, een Colombiaan en een Duitser, owja en een paar gekko's die netjes het huis schoonhouden van de vliegen. En gezellig hangen we dan met zijn allen in de woonkamer.
In West End zijn veel gezellige en een beetje hippie-achtigebarretjes met elke avond wel ergens live muziek. Verder ben je met een half uurtje wandelen in het centrum van Brisbane met de hoge torens. Brisbane is de op twee na grootste stad ter wereld (qua oppervlakte), gezien buiten het centrum bijna iedereen in vrijstaande huizen woont.
Van Roderick heb ik vele rondleidingen door Brisbane gehad zodat ik onmogelijk kan verdwalen (waar ik inmiddels om bekend sta, maar zo kom je wel elke keer op leuke nieuwe plekken!). We zijn langs verschillende wijken gelopen, door de botanic gardens, herinneringen opgehaald van China in Chinatown en 's avonds hebben we de taxiboot gepakt, die over de rivier die dwars door Brisbane slingert. En zo konden we de mooie lampjes van de hoge torens bekijken.
In Brisbane wilde ik het wat rustiger aan doen, eens wat langer op een plek blijven dan twee nachten her en der. Jaja...eigenlijk ben ik nu vakantie aan het houden, want reizen is niet lekker relaxen als op vakantie! Maar daarentegen absoluut niet slecht en kan niet wachten om
weer te gaan rondtrekken, want dat vind ik toch echt het leukst.
Roderick werkt in de weekenden bij de Belgium beer café en op zijn vrije dagen zijn we naar een koala park geweest. Want die had ik in Australië nog niet gezien! En wat zijn ze schattig!! Ze slapen op alle mogelijke manieren. Maar verder hebben ze bijna allemaal chlamydia en
communiceren ze door een heel hard boerend geluid te maken. Dus dat weerhield me om er eentje in mijn tas te stoppen. Ik heb er ook nog eentje geaaid, maar 15 dollar te betalen om er eentje vast te houden ging ons toch te ver! Verder hadden ze een heel veld met tamme
kangaroo's en emu's, die we gezellig geknuffeld hebben.
In het tweede weekend ben ik met een driedaagse tour meegeweest naar de Great Barrier Reef. Wat echt geweldig was en een hoogtepunt voor mij van Australië! De eerste dag heb ik de scooterroo tour gedaan, waarin je drie uur lang langs de kust bij zonsondergang op een scooter Harley Davidsons (met toch wel redelijk het mooie geluid) die maximaal 80 km per uur kan. Erg gaaf! Dus ik heb lekker gescheurd! Jammer genoeg goot het en was het daardoor best koud, maar daar hadden ze ook nog stoere leren jacks voor! En zo reden we met 40 motors door het landschap!
's avonds lekker met de groep gegeten en geborreld om daarna in de luxe dorm-hotelkamer met airco in slaap te vallen. De volgende dag zijn we met een boot naar de Great Barrier Reef gevaren. Daar kregen we een glasboot tour naar het eiland Lady Musgrave, waar we ook met
een gids overheen wandelden. De stranden bestaan niet uit zand maar uit koraal, echt bijzonder! En we zagen grote schildpadden zwemmen en op het eiland zagen we hele kleine schildpadjes en hele grote spinnen!
Daarna kreeg ik een introductie duikles. Nou moet je inderdaad allemaal veiligheidsformulieren invullen en handtekeningen zetten, maar toch dacht ik dat duiken een eitje was. Met nog drie groepsleden deden we de duik en achteraf nadat ieder een paniekaanval had gehad, zal ik nooit meer zeggen dat het een veilige en simpele sport is. Punt 1 snapt je lichaam in eerste instantie niet dat je kan ademhalen onderwater en kom je dus vaak boven om adem te halen. Punt 2 is je evenwicht vinden in zon pak een lachwekkend moeilijke bezigheid. En dan heb je nog de druk onderwater. Na een half uur werd ik wel
relaxter, maar nog steeds sloegen we elkaar met de flippers tegen het hoofd als we weer eens geen evenwicht konden vinden en was mijn gedacht vaak alleen: adem in, adem uit. Maar het zicht was geweldig!
Het water is zooo tropisch blauw en de vissen en het koraal zo mooi gekleurd. De vissen komen ook gewoon om je heen zwemmen. Verder hebben we nog een haai gezien. Hij lag dan wel angstig onder een steen en het was geen zwarte puntige haai, maar een retro bruin gecamoufleerde haai met een ronde neus en ronde vinnen. Gelukkig had ik een simpel
onderwater cameraatje gekocht en heb ik het hopelijk (als de kwaliteit goed is) vast kunnen leggen. Daarna heb ik nog gesnorkeld over het koraal en de vele mooie vissen kunnen aanschouwen. Het is net of je in een aquarium zwemt, zooo mooi!
Helaas met zon dagje zwemmen en op de boot heb ik de eerste zonnebrand van mijn reis opgelopen. Met het gat in de ozonlaag hier is het al moeilijk niet te verbranden, maar als je dan ook nog de hele dag in het water gaat liggen is het bijna onmogelijk! Maar toch stom stom, de
volgende keer toch nog beter opletten!!
Twee dagen later besloten Roderick en ik ook nog eens om, hoe fout ook, naar Waterworld te gaan. Dit is een attractiepark met allemaal wilde glijbanen waar je met opblaasbanden alleen of met zijn tweeën af kan. Ik heb wat af gescheeuwd en gelachen, want soms ging je stijl
naar beneden! Erg leuk!
We zijn ook nog saampjes een avondje naar het casino gegaan. Deze is erg groot en mooi in Brisbane. Ik ben ooit eens voor mijn verjaardag met vriendinnen naar het casino in Nijmegen geweest, maar we kwamen toen niet verder dan de gokkasten. Roderick heeft me deze keer goed begeleid en alle regels uitgelegd. Dus we hebben ook aan de Blackjack tafel gezeten. Maarja...veel geld wilde we niet uitgeven en echt geluk hadden we ook niet, dus om 24:00uur stonden we weer blut buiten, maar een ervaring rijker en het idee om nooit meer naar een casino te gaan!
En nu zit ik lekker thuis, te wachten tot Roderick klaar is van werken. In de tussentijd even gebeld en gechat met Nederland en ook met Tokyo waar Marije inmiddels is aangekomen. En haar verhalen klinken al om naar uit te kijken. Ze houdt ook een site bij voor de geinteresseerden: marijeweijers.reismee.nl Volgende week donderdag zit ik ook in Tokyo, maar tot die tijd nog even genieten van Australië en de laatste dagen met Roderick. Owja...en mijn verjaardag! Jullie zijn allemaal uitgenodigd trouwens! Er staat een cricketwedstrijd op de
planning en maandag t/m woensdag gaan we surfen in Byron Bay met Rodericks nieuwe surfplank! Een mooie afsluiter van Australië!
Liefs Josefien
Weekje Nederland
Hoi allen,
Weer een berichtje van mij. Afgelopen week was namelijk een emotionele, maar bijzondere week. Ik ben namelijk een weekje in Nederland geweest. Maar ik zal bij het begin beginnen.
Vanaf Sydney ben ik met een bustour van drie dagen naar Melbourne gegaan. We zijn eerst langs de hoofdstad van Australië gegaan, Canberra. We hebben een rondleiding gekregen door het parlementshuis en over de stad uitgekeken. Canberra hebben ze speciaal gebouwd omdat Melbourne en Sydney er niet uitkwamen wie nou de hoofdstad mocht zijn. Ook heb ik eindelijk de eerste kangaroo's gezien! Daarnaast ook nog oog in oog gestaan met de op één na gevaarlijkste spin ter wereld, de redback spider. Maar zoals je ziet heb ik het gelukkig overleefd! Verder hebben we de hoogste berg van Australië beklommen (klinkt ambitieus, maar zo hoog is hij niet, 2400 meter) en nog gehiked in een aantal national parken.
Vrijdagavond kwam ik aan in Melbourne. Wat er toen al als een leuke stad uit zag. Ik had erg veel plannen, met als hoogtepunt natuurlijk de Australian Open. Toen ik net in bed lag kreeg ik een smsje van mijn ouders of ik even wilde bellen. Gelijk gedaan natuurlijk en te horen gekregen dat het erg slecht ging met mijn lieve opa. Voordat ik op reis ging had ik al overlegd met mijn ouders over wat als er iets gebeurt met opa. Ik heb altijd een speciale band met opa en natuurlijk ook met oma gehad, dus voor mij was het duidelijk dat ik dan even terug zou keren. Maar natuurlijk hoop je dat dit niet zou gebeuren. Maar opa was al 85 en niet meer fit. Die nacht gelijk mijn reisverzekering gebeld (die alles geweldig georganiseerd hadden en een return ticket geregeld en vergoed hebben) en voor ik het wist stond ik de volgende dag op het vliegveld om naar huis te gaan. En eigelijk ook voordat ik het wist stond ik weer in Nederland in de sneeuw. 1,5 maand te vroeg, niet zoals je stiekem al van droomt met je hele familie op Schiphol en ook niet met het idee, ja ik heb lang genoeg gereisd en het is tijd om naar huis te gaan. Nee, met een backpack die nog verder moet en wil reizen en een treinkaartje naar Arnhem (ik had het ook niemand verteld dat ik terugkwam en mijn ouders verplicht om me niet op te halen, anders moesten ze om 4 uur opstaan). En daarbij nog die verschrikkelijke kou! In Arnhem toch een traantje gelaten toen ma dolblij aan kwam lopen. En daarna gelijk naar opa. Die, tegen ieders verwachting, nog leefde. Ik heb er in het totaal nog 3,5 dag bij gezeten. Dit waren erg bijzondere dagen. Woensdagavond heeft hij zijn laatste adem uitgeblazen en begon de voorbereiding van de crematie. Vandaag was de crematie, wat een erg mooie afsluiting was. Pa, Marije en ik hebben opa mooi toegesproken en ik vond het mooi en emotioneel om te zien hoeveel mensen mijn opaatje ook erg leuk gevonden hebben en erbij waren.
Ik ben erg blij dat ik er afgelopen dagen voor mijn ouders en natuurlijk ook voor opa heb kunnen zijn en dat ik een laatste woordje op de crematie kon spreken over opa. Het was een emotionele en bijzondere, maar ook verwarrende week, maar ik ben blij dat ik het mooi heb kunnen afsluiten. Maar ik ben ook weer erg blij dat ik morgen alweer terug kan vliegen, want wat is reizen leuk en wat is het koud in Nederland!
Liefs Josefien
Australie!!
Hoi hoi!
Whoah...wat is Sydney mooi en groot! Echt leuk dat ik daar een paar dagen mocht rondlopen! Na een spannende vlucht ben ik aangekomen in Sydney, Australië! Bij het inchecken bleek dat er slecht weer was in Wellington, waar ik zou overstappen! Nu viel het weer wel mee en had
ik wel een wilde landing, maar de aardige jongen naast mij, die in Wellington woonde, kon mij verzekeren dat dit normaal was voor Wellington en ook dat je alleen maar zee onder je ziet en echt twee meter na de zee land op gelukkig toch een landingsbaan. Maar goed...Sydney!
Daar veilig aangekomen gelijk een Australisch nummer aangevraagd en gelijk gebabbeld met Roderick, die nu in Brisbane zit en een leuke baan heeft gevonden in een Belgische bar en een eigen kamer heeft gevonden. Daarna de trein naar het hostel gepakt, gezien ik in een treinwagon slaap was dat lekker dichtbij! Ik had toch stiekem wel gehoopt op een krappe Transsiberie coupe, maar ik sliep in een 4-bed dorm in een hele wagon, dus genoeg ruimte. Maar toch grappig! De volgende dag gelijk Sydney ingedoken en overal langs gelopen. Hyde
park, de prachtige botanic garden, waar de bomen echt volhangen met enorme vleermuizen (bij daglicht). De vogels zijn hier ook prachtig, papagaaien, vogels met kuifjes, enorme ogen of rare snavels! Vanaf de botanic garden al prachtig zicht op the opera house en de harbour bridge. Daarna daar nog heen gelopen en natuurlijk over de brug gelopen. Daar nog een drankje gedronken met Volendamse René, die eigelijk bijna heel Nieuw-Zeeland meegereisd heeft en zijn laatste dag in Australie had want hij ging naar azie. Toevallig lag de Holland
Amerika lijn in de haven, met heel groot Volendam erop. Toch leuk om weer even bij te babbelen in een geheel ander land. Daarna heb ik nog heel decadent in een hele hoge toren met een draaiende bar, een Australisch biertje gedronken. Zo kon ik mooi de hele stad van boven bekijken. Verder heb ik nog geslenterd door Chinatown, de Chinese gardens en natuurlijk de Ferry gepakt naar Manli beach. Maar dat is gewoon een zeer toeristisch druk strand, maar de boottocht erheen was erg mooi, tussen alle zeilboten door en met uitzicht op de brug en the opera house. En dat allemaal lekker in mooi warm weer!
Na vier dagen Sydney ben iknaar de blue mountains gegaan, wat echt prachtig is. Het stadje Katoombaligt echt aan de rand van de afgrond van de blue mountains. De eerste dag heb ik de Cliff walkway gelopen. Wat was het mooi! Ik vond het stiekem wel spannend om te hiken, want ik was gewaarschuwd voordat ik naar Australië ging, voor de slangen, spinnen en krokodillen. Dus als het pad smaller werd en de struiken langs je benen schuren was ik elke keer bang voor slangen etc. Maar ik zag genoeg mensen wandelen, dus met de minuut voelde ik me al veiliger. Ik kwam alleen een gigantische hagedis tegen op de steen waar ik over moest lopen. Ik nog met een lange stok hem opzij duwen maar hij bleef statig en trots liggen. Dus ben ik er heel rustig langs gestapt. De volgende dag met de devils staircase (900 tredes!!) de vallei ingelopen en na een paar uur lopen een heel steil treintje weer omhoog gepakt. Om na een paar uur helemaal kokend en op bij het hostel aan te komen. Ik ben nog niet helemaal gewend aan het weer hier!
Daarnade treinnaar New Castle gepakt en genoten van het strand en lekker de hele avond overheen geslenterd en de surftactieken bekeken. De volgende dag de huntervalley winetasting tour gedaan. Wat ik weer als tip van iemand uit Nieuw-Zeeland kreeg. Om 9 uur vertrokken we en om 10 uur zaten we al aan de eerste wijntjes. Om 16:00 uur bij de laatste wijnmaker konden we allemaal geen wijn meer zien. Maar het was een erg leuke dag! Hele leuke gezellige groep en wijn begin ik toch echt steeds meer te waarderen! Het is dat ik geen extra kilo's in mijn backpack meer kan gebruiken, anders had ik vanalles mee naar huis willen nemen!! 's avonds met de groep meegedaan aan de all-you-can-eat pizza night van het hostel en daarna de hele avond bonen verhandeld (erg grappig kaartspelletje) met twee Nederlandse meiden.
En nu ben ik weer voor een nachje terug in Sydney! Morgenochtend vroeg ga ik met een driedaagse groepstour mee die ons vanalles tussen Sydney en Melbourne gaat laten zien. Erg veel zin in!
Liefs Josefien
Happy Newyear!
Ten eerstewens ik iedereen een mooi en gelukkig nieuwjaar!
Wat is het raar om oud&nieuw 12 uur eerder te vieren, geen oliebollen te eten en geen vuurwerk te hebben. Hier is iedereen om 10 uur al helemaal beschonken en om 02:00 uur is iedereen naar huis!? Maar daarentegen vond ik het weer een super leuke avond! Ik ben niet naar de andere kant van de wereld gegaan om Nederlandsedingen te zien!Ik ben met wat mensen uit het hostel naar de bar tegenover gegaan die een livebandje had onder de sterrenhemel! Om 00:00 uur kreeg ik verrassend wat smsjes uit Nederland van vriendinnetjes! Ik wilde juist jullie gaan verrassen met een voor jullie vroege gelukkig nieuwjaar wens!
En de volgende dag om 12:00 uur gewoon met de mensen uit Europa weer oud&nieuw gevierd, dit keer met kleine oogjes en kleine nipjes van een biertje. En natuurlijk weer even naar huis gebeld en toch nog het vuurwerk gehoord!
Maar goed...laat ik het jaar goed beginnen met weer eens een verhaaltje van mij!
Na mijn vorige berichtje ben ik nog naar Stewart island geweest, waar ik weer penguins gezien heb, maar helaas weer geen kiwi-bird in het wild heb mogen zien. Daarna naar de studentenstad dunedin geweest, waar we naar de Speight's brouwerij zijn geweest en lekker veel biertjes geproefd hebben en de abricotbier als beste uit de bus kwam. Daarna met iedereen de stad ingedoken om er een leuk feestje van te maken. De dag erna naar de Cadbury chocolatfactory geweest, waar de verhouding vrouw/man in de rondleiding compleet omgekeerd was met de dag ervoor bij de brouwerij, verrassend!
Daarna op naar Christchurch, de grootste stad van het zuider-eiland. Waar ik Roderick van het vliegveld heb gehaald, wat weer een mooi en blij HelloGoodbye moment was! Samen hebben we weer twee leuke weekjes gehad. Ik heb Ro een kleine rondleiding over het zuider-eiland
gegeven. Te beginnen met de Tranz Alpine train van Christchurch naar Greymouth, waar we onze Trans Siberië herinneringen nog even leuk konden ophalen. Wat alleen maar leuker werd toen bleek dat er een Nederlands koppel toevallig naast ons zat die de Trans Siberië express
ook als begin van hun reis gedaan hadden. Dus we hebben de vele hylarische verhalen gedeeld, wat erg gezellig was! En natuurlijk ook genoten van het mooie uitzicht!
Daarna zijn we naar queenstown gegaan, wat ook een mooie busrit kan zijn als het weer mee zit... Dus helaas zag Ro dus niet zoveel! We zijn de berg van Queenstown opgelopen en nog lekker genoten van de Fergeburger en de chocoladebar die ik een paar weken geleden daar al
ontdekt heb. En ook nog wezen stappen, waar we toevallig veel drankjes gratis kregen, wat mooi meegenomen was in ons gebudgetteerd backpacken. Na Queenstown zijn we naar Wanaka gegaan waar we ook rondgehiked hebben. Kerst hebben we gevierd in Dunedin met een champagne ontbijt met aardbeien van het hostel en een zelf in elkaar geknutseld driegangen diner, verder is echt alles dicht 1e kerstdag en verlaten. Het was wel eindelijk warm in Nieuw-Zeeland, 25 graden 1e kerstdag!! Maar de dagen erna gewoon weer 15 graden, maar het is fris maar niet zo koud als in Nederland in ieder geval (hoor ik roddelsover een Elfstedentocht?)! Na Dunedin zijn we naar Oamaru gegaan, DE pinguin stad van Nieuw-Zeeland, die mocht ik niet missen. We zijn naar de pinguinparade geweest. De pinguinparade
is de parade van pinguïns die elke avond bij zonsondergang aan wal komen om naar hun nesten te gaan. Je kon de pinguins vanaf een tribune bekijken voor 10 euro en dan mocht je geen fotos maken. Maar ik had gelezen dat als je op de parkeerplaats blijft wachten zie je ze ook. We zagen echt overal pinguïns!!! Voor zonsondergang zagen we een paar in hun nest in de struiken en toen het donker werd kwamen er wel 50 uit het water! Echt zo schattig! En dan moeten ze de straat oversteken en staan ze echt te dreutelen en te schuilen onder auto's. Ik was helemaal gelukkig! Ik heb alleen geen goede foto's omdat we de flits niet mochten gebruiken, begrijpelijk met de vele toeristen. En toen we terugliepen in het centrum zag ik gewoon ook nog een verdwaalde Pinguin in een portiek, met moeite kon ik hem daar laten. Het is dat ik geen ruimte heb in mijn backpack.
De volgende dag zijn we de blue eyes penguins gaan zoeken met een alternatieve route over een verlaten strand. Waar we al normale pinguïns in de struiken zagen. Op het strand vond ik het al een mooi strand voor zeehonden en zeeleeuwen. En toen zag ik tot mijn schrok er eentje zitten in de verte, waar we toch echt langs moesten om daarna de berg op te kunnen klimmen. Toen zei Ro, kijk eens drie meter voor je. Zat er een gigantische zeeleeuw! Nou ik wist niet hoe snel ik weg moest zijn. Want die hebben echt flinke tanden en zijn echt sneller dan ze eruit zien. Toen bleek het strand wel redelijk vol te liggen (het lijken ook gewoon stenen). Maar we hebben het zonder kleerscheuren overleefd en op het blue eyed penguin strand hebben we de pinguins nog gezien ook! De volgende dag was het helaas weer tijd om afscheid te nemen want Roderick ging voor Nieuwjaar weer naar Australie. Maar goed...volgende week sta ik ook in Australie en een paar weken later sta ik gewoon weer bij Roderick op de stoep!
Oud & Nieuw had ik besloten om in Kaikourate vieren. Een klein toeristendorp aan zee. In het hostel kwam ik gelukkig genoeg gezellige mensen tegen en het is geen eenzame oud&nieuw geworden. En nog leuker: er zit weer een chefkok in het hostel. En voor de 3e keer wordt er gekookt voor me door een chefkok. Ditkeer is het een Italiaan, die znu hard te kneden om verse pasta te maken. Wat bof ik weer! Ik hoef alleen maar af te wassen!
Momenteel kijk ik er ook naar uit om naar Australie te gaan. Ik heb de Lonely Planet van de East coast op de kop weten te tikken en ik ben al een mooi reisje aan het plannen voordat ik Roderick in Brisbane weer ga zien. Ik heb voor mijn gevoel alles in Nieuw-Zeeland gezien. Tijd voor een nieuw avontuur en nieuwe indrukken. En tijd om mijn korte broeken eens te gaan dragen!Maandag vlieg ik naar Sydney!
Ow en nog wat goed nieuws voor jullie in 2010: Ik kom dit jaar weer naar huis. Iets later dan gepland en met een andere omweg: 18 februari vlieg ik weg uit Australienaar Japan om daar met mijn zussie nog drie weken rond te reizen. Marije heeft namelijk een beurs gekregen om onderzoek te doen voor haar afstudeerscriptie in Tokyo en aansluitend kunnen we dan mooi samen even Japan gaan ontdekken. Echt super gaaf! En op 12 maart kom ik weer terug naar Nederland! Voor hoe lang weet ik nog niet, want ik zit alweer te spinnen op nieuwe reislocaties ;)
Nou ik ga eens kijken hoe het met de pasta gaat!
Groetjes Josefien
Merry Christmas!
Hoi hoi!
Wij hebben het kerstdiner al achter de kiezen!
We zijn begonnen met een heerlijk kerstontbijt met aardbeien en sparkling wine van het hostel. Overdag een beetje rondgelopen door het uitgestorven Dunedin, waar het toevallig 25 graden was, dus toch een warme kerst. Over het algemeen heb ik namelijk een frisse 15 graden gehad, maar ik heb niks te klagen als ik de beelden in Nederland zie. Al ben ik ontzettend jaloers! Jullie hebben gewoon een witte kerst!
's Avonds hebben we een uitgebreid kerstdiner gekookt:
Gang 1: Romige kippensoep
Gang 2: Vegetarische hamburger met Edam kaas, overgebakken aardappelpartjes met schil en Portabello's met gesmolten calembert kaas
Gang 3: Nieuw-Zeelandse Christmas cake
Nu nog even wat wijntjes drinken en we duiken alweer in bed met elektrisch deken, wat een luxe! Om morgen Boxing day te beleven!
Maar voor jullie begint de 1e kerstdag pas net, dus wij wensen iedereen hele fijne kerstdagen!
Groetjes Roderick en Josefien