Hoi allen,

Weer een berichtje van mij. Afgelopen week was namelijk een emotionele, maar bijzondere week. Ik ben namelijk een weekje in Nederland geweest. Maar ik zal bij het begin beginnen.

Vanaf Sydney ben ik met een bustour van drie dagen naar Melbourne gegaan. We zijn eerst langs de hoofdstad van Australië gegaan, Canberra. We hebben een rondleiding gekregen door het parlementshuis en over de stad uitgekeken. Canberra hebben ze speciaal gebouwd omdat Melbourne en Sydney er niet uitkwamen wie nou de hoofdstad mocht zijn. Ook heb ik eindelijk de eerste kangaroo's gezien! Daarnaast ook nog oog in oog gestaan met de op één na gevaarlijkste spin ter wereld, de redback spider. Maar zoals je ziet heb ik het gelukkig overleefd! Verder hebben we de hoogste berg van Australië beklommen (klinkt ambitieus, maar zo hoog is hij niet, 2400 meter) en nog gehiked in een aantal national parken.

Vrijdagavond kwam ik aan in Melbourne. Wat er toen al als een leuke stad uit zag. Ik had erg veel plannen, met als hoogtepunt natuurlijk de Australian Open. Toen ik net in bed lag kreeg ik een smsje van mijn ouders of ik even wilde bellen. Gelijk gedaan natuurlijk en te horen gekregen dat het erg slecht ging met mijn lieve opa. Voordat ik op reis ging had ik al overlegd met mijn ouders over wat als er iets gebeurt met opa. Ik heb altijd een speciale band met opa en natuurlijk ook met oma gehad, dus voor mij was het duidelijk dat ik dan even terug zou keren. Maar natuurlijk hoop je dat dit niet zou gebeuren. Maar opa was al 85 en niet meer fit. Die nacht gelijk mijn reisverzekering gebeld (die alles geweldig georganiseerd hadden en een return ticket geregeld en vergoed hebben) en voor ik het wist stond ik de volgende dag op het vliegveld om naar huis te gaan. En eigelijk ook voordat ik het wist stond ik weer in Nederland in de sneeuw. 1,5 maand te vroeg, niet zoals je stiekem al van droomt met je hele familie op Schiphol en ook niet met het idee, ja ik heb lang genoeg gereisd en het is tijd om naar huis te gaan. Nee, met een backpack die nog verder moet en wil reizen en een treinkaartje naar Arnhem (ik had het ook niemand verteld dat ik terugkwam en mijn ouders verplicht om me niet op te halen, anders moesten ze om 4 uur opstaan). En daarbij nog die verschrikkelijke kou! In Arnhem toch een traantje gelaten toen ma dolblij aan kwam lopen. En daarna gelijk naar opa. Die, tegen ieders verwachting, nog leefde. Ik heb er in het totaal nog 3,5 dag bij gezeten. Dit waren erg bijzondere dagen. Woensdagavond heeft hij zijn laatste adem uitgeblazen en begon de voorbereiding van de crematie. Vandaag was de crematie, wat een erg mooie afsluiting was. Pa, Marije en ik hebben opa mooi toegesproken en ik vond het mooi en emotioneel om te zien hoeveel mensen mijn opaatje ook erg leuk gevonden hebben en erbij waren.

Ik ben erg blij dat ik er afgelopen dagen voor mijn ouders en natuurlijk ook voor opa heb kunnen zijn en dat ik een laatste woordje op de crematie kon spreken over opa. Het was een emotionele en bijzondere, maar ook verwarrende week, maar ik ben blij dat ik het mooi heb kunnen afsluiten. Maar ik ben ook weer erg blij dat ik morgen alweer terug kan vliegen, want wat is reizen leuk en wat is het koud in Nederland!

Liefs Josefien