Na een bezoekje aan een actief rommelende en stomende vulkaan, een duik in weer een prachtige buiten onsen in een witte kamerjas, zijn we doorgesjeesd naar Hakuba, waar we na 12 uur reizen aankwamen. Hier hebben we de aparte Japanse sneeuw mogen uitproberen. Want de roddel ging dat de sneeuw in Japan een hele andere ervaring is dan hier in de Franse Alpen. En Marije en ik beaamden dat de sneeuw anders is en eigelijk het hele ski-gebeuren anders is. Ten eerste is de snowboardhype hier helemaal doorgeslagen en doet meer dan 90% aan snowboarden. Maar de sneeuw was ook wel prettiger voor snowboarders. Verder is ook het skigebied vol met technische snufjes. Zo wordt elk half uur wel een nieuwe hamburger aangeprijsd door de luidspreker en wordt er continu omgeroepen hoe blij ze wel niet zijn dat je hun skigebied hebt uitgekozen. Eind van de dag waren we weer mooie kreeftjes gezien we toevallig op de mooiste dag in weken waren gaan skien.

De volgende dag zijn we terug naar Tokyo gegaan om van de laatste dagen te genieten. Lekker rondgebangerd, Starbucks koffie gedronken met uitzicht over de Shibuya crossing, nog een tempel bezocht om het af te leren, de dierentuin ingedoken om daar zelf op de foto te worden gezet en natuurlijk gekaraookt. Daar kwamen Marije en ik erachter hoe onze stemmen wel niet bij elkaar pasten!? Verder nog een dag Tokyo van boven bekeken, vanaf de Skytower en vanaf de government building. Wat een wereldstad! En natuurlijk veel gegeten bij de sushi chain.

En toen was alweer de laatste avond aangebroken. De laatste avond van Japan, maar ook de laatste avond van mijn hele reis. Toevallig was er een feestje in het hostel met een lekkere Japanse hotpot. En daarna nog lekker biertjes gedronken met wat Australiers, Nieuw-Zeelanders en Engelsen. Die gezelligheid ga ik echt missen als ik weer alleen op mijn kamer zit. Na drie uur slapen moesten we alleen alweer op om het vliegtuig te halen. Deze hebben we ook net gehaald doordat er een defect aan het spoor was en we de Japanse informatie erover niet begrepen. Gelukkig vonden we een Thaise Japanner die met ons de taxi wilde delen en Engels kon. Na een lange vliegreis met krappe plaatsen, maar wel champagne omdat Marije jarig was, kwamen we heel gaar en half slapend door de schuifduren op Schiphol. Daar werden we gigantisch wakker geschreeuwd en gezongen door mijn vriendinnetjes, mijn ouders, mijn tante en mijn neef en neefje. Echt super leuk! Met een groot spandoek stonden ze al uren klaar. Echt een grote verrassing! Na nog wat gedronken te hebben gingen we in de auto terug waar de vermoeidheid toch echt insloeg.

Wat heb ik een boel meegemaakt (ik zal proberen niet sentimenteel te worden ;)). Eerst bij de sombere Russen, toen de vrolijke en mooie Mongolese bevolking waar ik mijn eerste tempels heb bekeken en toen in het chaotische en gezellige Beijing. Vandaar naar een compleet ander land; Nieuw-Zeeland. Die voor mij tot op heden de mooiste natuur ter wereld heeft laten zien. Daarna naar het hete en grote Australie en afsluitend het moderne en gekke Japan. En daarbij ben ik zoveel leuke en verschillende mensen tegen gekomen die reizen nog eens extra leuk hebben gemaakt. Nu ben ik weer thuis met een eigen kamer, eigen bedje, bekende en schone keuken. Maar eigelijk vond ik het juist ontzettend leuk om in een dorm te slapen, gezellig met zijn allen te koken en uit één rugzak te leven. Heerlijk zelfs! Het reizen is me nog zo veel beter bevallen dan ik van te voren had kunnen bedenken. Ik heb er weer een passie bij!

Maar nu ik thuis ben, mijn eigen kamertje weer aan het inrichten ben, alweer leuke vriendinnenavondjes heb gehad kom ik erachter dat ik hier toch ook wel naar uit heb gekeken. Het is tijd om weer thuis te zijn en serieuzer te worden. Maar daarbij toch weer (wat kortere) nieuwe reisjes te plannen!

Leuk dat jullie allemaal meegelezen hebben. Zoveel reacties en lezers had ik nooit verwacht! Maar nu zijn jullie eindelijk van mijn lange verhalen af. Verder nogmaals bedankt voor de extra fotoruimte, zo heb ik ook een beeld bij mijn verhalen kunnen geven. Maar als je echt wilt weten hoe het was zullen jullie toch zelf op reis moeten gaan en dat raad ik iedereen aan!

Liefs Josefien