Het verhaal bij de foto's
Weer eens een berichtje van mij! Ik had de foto's al online gezet en
dit is het verhaaltje! Met daarnaast nog wat extra foto's van de
cruise van de laatste twee dagen! De weken vliegen echt voorbij en
voor je het weet ben je alweer 2 maanden aan t reizen! Het laatste
berichtje ging over de tongariro crossing, na die hike heb ik nog even
doorgehiked!
Eerst hebben we de hoofdstad wellington nog bekeken. Beetje geshopt,
met wat mensen uit de bus gezellig gegeten (bij mothers kitchen o.a.
Wat niet echt zo lekker was als de keuken van mijn moeder, maar zeker
goed was!) verder een bezoek gebracht aan het mooiste en bekendste
maori museum van nieuw-Zeeland! Daarna hebben we afscheid genomen van
het noord-eiland en de Ferry gepakt naar het zuid-eiland! Dat voelt
alsof je al over de helft van je trip bent, maar gelukkig is dat niet
zo en ben ik nog veel wilde plannen aan het maken (hier later meer
over). Door de fjorden (sounds) kom je op het zuid-eiland aan, wat
echt mooi is! Daarna zijn we gelijk doorgetourd naar het Abel tasman
national park (waar de Nederlandse Abel nieuw-Zeeland ontdekte, maar
niet aan land durfde te komen door de maori's die de, een beetje
geweldadige, welkomtdans; de haka uitvoerde. Hier was Abel bang voor
en voer met zijn boot weg!) Maar goed... het nationaal park bestaat
o.a. uit ontzettend mooie tropische stranden. In dit park kun je dan
ook weer een ontzettende mooie en beroemde hike doen: de coast to
coast hike. Nou kun je ervoor kiezen om dagtripjes te doen of te
kajakken langs de stranden of van hut naar hut te lopen of je tas te
laten droppen bij het camp waar je naartoe gaat lopen of je gaat drie
dagen hiken over de bergen en stranden, je eigen bagage dragen en een
tent meeslepen en niet in de hutten slapen. Omdat we echte hikers
wilde zijn kozen steph en ik voor het laatste. Dus camping gear
gehuurd, eten ingeslagen (want in een national park vind je natuurlijk
niks) en backpacks gepakt. De eerste dag vol goede moed vertrokken,
het eerste half uur vroegen we ons al af waar we aan begonnen waren.
We hadden 20 kilo op onze rug, nog meer dan onze normale reisgewicht,
en het was stijl omhoog lopen en stijl naar beneden. De eerste dag
hebben we 22 km afgelegd en doodmoe en beurs van de slecht zittende
backpack kwamen we na 8 uur bij de campplaatst aan, wat wel weer erg
mooi was, want vanuit de tent kijk je zo het tropische strand op. Na
de noodle maaltijd en sociolizen met de andere hikers, lagen we om 9
uur te pitten. De 2e dag was de zwaarste dag. Het was echt afzien. We
hadden slecht geslapen doordat we op een halve cm dik matje lagen, we
hadden spierpijn en beurse plekken van de dag ervoor, we moesten
haasten om op low tide op de stranden aan te komen en de bergen waren
daarbij ook nog het stijlst. Met als resultaat dat we het laatste
strand moesten passeren door onze schoenen uit te trekken en tot onze
knieën in water water moesten bangeren. De volgende dag hoefden we
gelukkig nog maar 3 uur met onze vervloekte backpack te lopen en
daarna hebben we trots dat we het gehaald hebben, op het strand
gelegen. De laatste nacht ging het helaas stormen en de slechte tent
die we gehuurd hadden had een scheur van een meter in het dak. De
volgende dag kwamen we dan ook, nat, stinkend, beurs en 5 blaren en 30
sandflybeten, een mooie-maar-nooit-meer hike-ervaring rijker, aan bij
ons hostel! Na een goede douche en stoere verhalen verteld te hebben,
waren we toch wel erg trots op wat we gepresteerd hebben. Maar ik ga
nooit meer met zo'n zware backpack hiken, ik ben er nog van aan het
herstellen. Toch nog maar even goed trainen met daghikes. Die we een
paar dagen later weer gedaan hebben.
Eerst zijn we nog gestopt in barrytown (...ik had er ook nog nooit van
gehoord) het is een dorp met 1 straat met een prachtig uitzicht over
de wilde westkust. En het heeft een hostel met een bar. En daar draait
het om! Wanneer de straybus arriveert is er een thema feest. Helaas
was onze bus niet echt een party bus en belanden steph en ik, als
enigen nog over gebleven, aan de bar. Waar we erachter kwamen dat het
barpersoneel vrijwillig feestje bouwden en compleet gek waren en wel
van een borreltje houden, nou ik voelde me weer even thuis bij een
soort lokaal'99 ;-) dus het is uiteindelijk nog een goed feestje
geworden!
De volgende dag zijn we naar de Frans Jozef glacier gegaan. Wat echt
zo mooi is! Steph en ik wilde weer fanatiek gaan hiken en zijn een
fullday icehike op de glacier gaan doen. Helaas regende het
gigantisch, waren we tot op het bot doorweekt en vonden we de hike
niet zwaar en uitdagend genoeg (wij als hike- experts ;-) we zaten
echt in een slome bange groep, die ondanks de spikes onder onze
schoenen echt langzaam waren! Maar goed het was wel heel mooi en leuk
om gedaan te hebben!
Een paar dagen later kwamen we in Queenstown aan, de adrenaline stad
van nieuw-Zeeland! We gingen dan ook eerst wat reizigers droppen bij
de skydive en daarna zijn we gaan kijken bij de bungyjump brug. Echt
meer dan 80 % van de backpackers gaat skydiven of bungyjumpen, het is
echt niet bijzonder meer om te doen! Het gebeurt ook aan de lopende
band alsof je naar de supermarkt gaat. Dus ja ik wilde wat anders (uit
een vliegtuig springen met vliegangst en hoogtevrees leek me ook niet
echt pleziergevend) En gezien ik Frankrijk al een keer wilde
paragliden, maar nooit gedaan heb, ben ik dat hier gaan doen. Geen
vliegtuig nodig en geen vrije val, maar wel genoeg hoogte, dus ik vond
het spannend en stoer genoeg ;-) en het was echt gaaf! Voor de leken:
paragliden is met een parachute rennen van een berg om zo op te
stijgen en te zweven door de lucht. Het was een tandem paraglide samen
met een professionele Italiaan. Ik vond het stiekem best spannend en
ook in de lucht is het zo raar om geruisloos te zweven. Helaas bleek
zijn fotoCamera niet te werken doordat we iets te wild opstegen ofzo
en heb ik alleen de foto's met mijn camera die ik heel veilig en strak
om mijn nek had geknoopt en dus alleen van dichtbij foto's kon maken.
(hij had een mooie camera aan een hengel, maarja die deed het dus
niet) maar ik heb gelukkig wel bewijs dat ik het gedaan heb! Want
anders geloofd niemand dit van deze schijterige josefien ;-) maar ik
ga het ook nooit meer doen ;-)
Na dit spannende avontuur ben ik gaan relaxen en genieten op de
Doubtful sounds (fjorden gebied) wat volgens sommigen een van de
mooiste natuurgebieden van de wereld is. Samen met Anne hadden we een
overnight cruise geboekt. De fjorden zijn onbeschrijfelijk mooi! We
zijn met kajaks en tendercraft van de grote boot gegaan en daarna tot
de Tasman sea weer met de grote boot gevaren. Onderweg heb ik voor het
eerst in mijn leven pinguïns in het wild gezien (ik wist dat ze op
sommige plekken in nieuw-Zeeland zaten, maar ik had nog niet het geluk
om ze te zien) en hier zaten en zwommen ze gewoon rond. Ik heb weer
als een blij kind op het dek gestaan (van kinds af aan heb ik Pinguin
items gespaard en ik had zeker 200 spulletjes). 's ochtends vroeg om 6
uur riep de kapitein weer om dat ze er waren en werd ik dus weer
wakker met een kop thee en 4 rondspringende pinguïns! Verder hebben we
nog zeehonden gezien en wederom duizenden sandflys, grrr! Verder
werden we overspoeld met super lekker eten! En sliepen we in een soort
treincoupé waardoor ik ook weer even heimwee naar de transsiberie
express kreeg.
Nog een weekje het zuiden van nieuw-Zeeland bekijken en dan kan ik
Roderick van het vliegveld in christchurch halen! En kan ik hem laten
zien hoe mooi nieuw-Zeeland is en natuurlijk weer even genieten van
het samen zijn, want ik heb hem natuurlijk ook wel een beetje gemist!
Nou ik ga weer even verder genieten! En zorgen dat ik sinterklaas niet
te veel mis met een chocoladeletter en veel pepernoten (die ze hier
gewoon verkopen voor alle Nederlanders die hier wonen)
Liefs josefien
Ps. Meiden ik heb me al verveeld, koud gehad, Arnhem gemist, etc, erg
leuk cadeau!
I did it!!!
Hoi allen,
Even een berichtje van mij. Ik heb namelijk gisteren de Tongariro Alpine Crossing gedaan, waar ik erg naar uit keek! Hetschijnt een van de mooiste hikes ter wereld te zijn en duseen van de hoogtepunten (letterlijk) van Nieuw-Zeeland.
De dag dat we het zouden gaan doen kwam alleen de regen met bakken uit de lucht vallen. En de weerconditie moeten perfect zijn om het door te laten gaan. Dus moesten we langer in het National Park blijven en hopen dat het weer beter zou worden. Bij het hostel aangekomen bleken we dat we dan drie nachten in een houten skilodge met luxe hotelkamers met eigen badkamer, lossen bedden (een keer geen stapelbed)en een gemeenschappelijke lounge met open haard en heerlijk goedkope maaltijden, zouden moeten verblijven. Daar hoefde ik niet lang over na te denken! En we kregen de 3e nacht nog gratis ook!?
De volgende dag werd mooi weer voorspeld. Dus om half 7 's ochtends stonden we klaar. En nadat onze kleding en schoenen goedgekeurd waren konden we gaan. We konden nog geen 20 meter ver kijken, maar we waren met een goede gids die beter weer voorspelde (wat we ook redelijk snel kregen). Onze gids had jarenlange ervaring en was DE gids van de Lord of the Rings crew. In deze gebergten is namelijk een groot deel van de film opgenomen, dus misschien zien jullie bekende plaatjes, zoalsbijvoorbeeld Mt Nguaruhoe = Mt Doomofzo (ik heb nog nooit een Lord of the Rings film gezien *schaam*). Verder liepen we langs grote kraters, mooie felblauwe meren (die wel naar rotte eieren stinken) en door de sneeuw.
Onze gids was erg enthousiast over onze groep en zorgde dat we van de paden afgingen, zodat we nog veel meer zagen. En we dus uiteindelijk geen 19 km liepen, maar nog veel meer kilometer en we om een mooie lunchplek te bereiken, nog eens extra bergen op en af liepen en we er 8 uur over deden.Maar de top bereiken op 2000 meter is echt kicken. Helaas was er net een grote wolk en hadden we niet veel uitzicht, maar als de wolk wat minder dik was dan kon je Lake Taupo zien.
Ook voor de afdaling wist onze gids een mooie route. En echt gebroken kwamen we allemaal terug. Wat al een zware hike is, werd alleen maar zwaarder door onze enthousiaste gids, maar het was zeker de moeite waard. En het is zo gaaf om de top te bereiken. Op de foto's is wel te zien dat ik het ook wel zwaar had, maar mijn conditie bleek beter dan verwacht, want ik was een van de weinige die trouw twee meter achter de gids bleef aanhobbelen.
Nou dit wilde ik even met jullie delen. nu ga ik weer even met de voetjes omhoog voor de open haard zitten, met een warme chocomelk! Dat heb ik wel verdiend dacht ik zo :)
Groetjes Josefien
Kia ora!
Kia ora!
Hier ben ik weer even! Inmiddels zit ik al dik twee weken in Nieuw Zeeland en ik vermaak me zeer goed. Er is zoveel te zien en te doen hier! Uitslapen kan ik dan ook niet meer en ik ben standaard om 7 uur wakker om weer de bus in te stappen of op excursie te gaan. Ik zal het weer in een notendop proberen te vertellen wat ik allemaal beleefd heb, maar dat zal moeilijk worden.
Na het northland te hebben bekeken met onder andere een kayak en leuk gestapt te hebben, heb ik de stray bus (een hop on hop off bus door heel nz) weer terug naar Auckland gepakt om daar nog een avondje te genieten van o.a. de chocolat boutique die we ontdekt hebben. Onderweg nog gestopt bij een vogelopvang waar we het geluk hadden dat we een kiwi mochten zien en aaien, echt zoo schattig! In Auckland sliepen we weer in hetzelfde hostel maar dan met een Frans Canadees meisje die nu mee reist (Stephanie) erg gezellig! 's avonds zijn we met een hele groep uit t hostel de stad ingegaan, waar al snel bleek dat een biertje 5 euro kost, wat toch wel minder was. Maar ondanks dat een leuke avond gehad bij een live bandje. De volgende ochtend helaas weer vroeg opstaan om de bus te pakken naar Hahei en de Coromandel Cave. In bus werd weer een grappige voorstelronde gedaan en dit keer moesten we het gezicht van de buurvrouw op het raam tekenen, erg grappig gezien Steph en ik absoluut niet kunnen tekenen. Het hostel lag op een camping waarwe met 9 man in een soort cabin sliepen. 's Avonds was er een BBQ geregeld. Nieuw Zeelanders weten wel hoe ze moeten bbq-en zeg, echt super lekker allemaal! Salades, vlees, aardappels en brood! Hopelijk gaan we dat nog vaker krijgen!
De volgende ochtend zijn we om 5 uur opgestaan om de zonsopgang te zien op hot water beach, wat inderdaad prachtig was. Wel koud, maar als je een beetje dicht bij het stoom en kokend water dat uit het zand omhoog komt staat... En als je een kuil graaft heb je je eigen spa, maar helaaswas zo'n bad toch echt te heet! Heel raar dat er gewoon kokend water uit de grond komt.Daarna kwamen we in Raglan aan, de surfspot van Nieuw-Zeeland, hier wilde ik dan ook wel 3 nachten blijven. We sliepen in een mooie lodge in de bush, maar met uitzicht over de kust, waar je de surfers kon zien. 's Avonds met de hele Stray groep ergens boven op een berg op een plateau gezeten om de zonsondergang te zien (waar helaas een wolk voor kwam). De volgende dag vertrok ieder weer met Stray en bleef je alleen over met de echte surfers. Helaas regende het die dag en was het niet echt surfweer. Toen hebben Steph en ik samen met nog een Duitser de bushwalk rond de lodge gedaan, wat zijn naam helemaal waar maakt; Stijle, glibberige, zeer smalle begroeide paadjes. Na vier uur en een beetje verdwaald te zijn, kwamen we afgepeigerd aan bij de lodge en konden we eindelijk ons verdiende biertje drinken. De volgende dag was het prachtig weer en hebben Steph en ik een surfles genomen. Het bleek een zeer goede les. Ik kon gewoon minstens 10 golven uitsurfen tot het strand! Hopelijk gaat het de volgende keer weer zo goed, want ik ga t zeker vaker doen. De volgende dag zijn we weer met de Stray bus meegegaan naar Makatu. Onderweg hebben we glowwormen bekeken in de Waitoma caves, wat net een sterrenhemel is, maar eigelijk gewoon allemaal vieze beestjes zijn met slijmdraadjes. In Makatu sliepen we, op zijn Maori's,met zijn 30en in een zaaltje op een boerderijcamping. We kregen een traditionele maaltijd en een performance, waarna de meiden de vrouwendans moesten leren en de mannen de echte mannendans en dan voor elkaar optreden, erg grappig.
De volgende dag hebben we de bus naar Roterua gepakt. Dezestad ligtmidden in het vulkaangebied en er komt dan ook op heel veel plekken stoom uit de grond (wat allemaal veilig is afgezet) en er hangt een constante rotte eieren lucht! Ik snap niet dat je daar aan kan wennen. Elke keer als je wakker wordt denk je, wat ruik ik toch?! En een frisse neus buiten halen kan dan ook niet. Maar het is allemaal erg indrukwekkend. De eerste dag hebben we een Maoridorp bezocht die midden tussen al die stoomkraters staat en ze maken hun eten ook met die stoom kraters (een hangi maaltijd), een soort voorloper van de stoomoven! We hebben het ook mogen proeven; erg lekker! De volgende morgen zijn we naar Wai-O- Tapu gegaan, waar ik heel graag heen wilde, ook wel thermal wonderland genoemd. Eerst naar de lady knox geiser geweest, die heel net en toeristisch elke ochtend om 10:15 wordt 'aangezet' met een soort zeep dat ze erin gooien. Daarna het park ingelopen, waar je allemaal kraters ziet met bubbelende modder, fel gele of groene of rode bubbelende meertjes. Heel apart, maar echt veilig voel ik me hier niet. Zeker omdat ze bijna allemaal nog zeer actief zijn!
En nu zijn we in de Eastcape, wat ook al prachtig is en een stuk minder toeristisch. Vandaag een beetje gesurfd, maar de golven vielen een beetje tegen (blame it on the waves!). Wezitten weerin een mooie lodgein the middle of nowhere, maar dichtbij Gisborne en het voordeel is dat we een eigen prive strand hebben.En gezien we op het meestoosterlijke puntje van de wereld zitten hebben we vanochtend als een van de eersten van de wereldde zonsopkomst mogen aanschouwen.Heel mooi, maar daarna in onze pyama's maar weer gauwterug naar bed gelopen. Gisteravond een wijnproeverij gehad (want Nieuw-Zeeland staat ook bekend om de wijn!), wat erg lekker was en natuurlijk ook gezellig isgeworden!En 's avonds met zijn allen afgeborreld rond de buiten openhaard.
Naja je ziet dat ik me goed bezig hou, wat is reizen ook leuk! En nieuw-zeeland is zo divers en mooi, al heb ik het mooiste nog niet gezien, want het zuider-eiland schijnt mooier te zijn. Maar het is zo apart hoe de landschappen verschillend, soms ziet het eruit als Ierland met al het grond en alle schapen en soms is het een subtropisch regenwoud met miljoenen palmbomen. Helaas gaat de zomer hier hoogst waarschijnlijk later beginnen omdat de Temperatuur nu gemiddeld 5 graden koeler is dan gewoonlijk, maar daarentegen brand
zon flink en is insmeren een absolute must! Nou ik ga weer verder met genieten!
Ik zal ook weer snel proberen om er wat foto's op te krijgen, maar watch out: ze zijn erg jaloersmakend!
Liefs Josefien
Nieuwe foto's Transsiberie
Hoi hoi!
Ik heb eindelijk een iets snellere computer gevonden. Dus ik heb een berg foto's geupload van de Transsiberie reis. De foto's van Nieuw-Zeeland ben ik nu druk aan het opbouwen, wat een prachtig land. Na een paar dagen Auckland zijn we naar het Noorden gegaan om o.a. de Cape Reinga te bekijken, waar twee zeeen bij elkaar komen. Echt prachtig! Ook hebben we gesandboard van een duin af en met de bus (soort vrachtwagen) over de 90 mile beach gereden, erg appart! Vandaag gaan we terug naar Auckland om morgen de bus naar het oosten te pakken. Een uitgebreider verhaal met foto's zal ik snel plaatsen!
Groetjes Josefien
Mijn 2e avontuur is begonnen!
De dagen in Beijing zijn voorbij gevlogen, we vonden Beijing ook veel leuker dan we gedacht hadden. We hebben dan ook veel rondgewandeld door de vele gezellige hutongs, heerlijke dingen gegeten. Zo wilde een keer alleen kroepoek eten. We zagen een vrouwtje in een klein hokje in onze hutong, we wezen de kroepoek aan en ze begon druk te bakken en te doen, vanalles werd er op de pannenkoek gegooid en uiteindelijk de kroepoek. We stonden even
raar te kijken, maar het was heerlijk. En toen zijn we ook helemaal los gegaan op het Chinese eten. Met stokjes eten leer je ook snel genoeg als je honger hebt.
We hebben ook alle vervoersmiddelen in beijing geprobeerd. We waren een beetje bang voor de metro geworden na de chaos in Moskou, maar in Beijing is het perfect geregeld. De taxi
kost niks en we hebben een aantal keer van die karretjes met een brommertje ervoor gepakt. Wat echt een helse tocht is in zon klein bakje en dan door de gigantisch hobbelige hutongs of over de brede straten met chaotisch verkeer en je alleen achteruit of door kleine raampjes kan kijken. Maar we leven nog. Zelfs nadat we een dag gefietst hebben door Beijing. Dat is helemaal levensbedreigend. Er zijn dan wel fietspaden maar dat betekent niks en daar staan auto's op of er schieten een van de vele taxi's op. Als fietser heb je ook totaal geen recht, alleen het recht op fietsbellen en rechts en links inhalen of een fiets compleet volpakken met troep. Maar we hebben wat afgelachen. Op de fiets beijing bekijken is echt een aanrader, al
wordt je leven op het spel gezet.
De laatste avond kwamen we een nederlands stel tegen in ons hostel die in nz hadden gewoond en ze wisten nog wel een leuke eettent diep in 'onze' hutong, we hebben
vanalles gegeten en chineze biertjes gedronken, gekletst over reizen (zij zitten al wat langer in t 'vak') en daarna moesten we de tassen pakken. Ro bedacht zich dat hij me toch wel lang moet missen en hoe veel leuker nz wel niet is en heeft nog even snel een ticket geboekt om van 15 december tot 30 december in nz te zijn, echt super leuk! De volgende morgen moesten we vroeg de deur uit richting het vliegveld om daar een mooi HelloGoodbye moment te beleven. Na de geweldige transsiberie reis gaan we allebei een andere kant op, maar we hebben het super gehad samen, veel gelachen, veel meegemaakt en veel leuke mensen ontmoet! Op vliegveld vond ik t dan stiekem ook een beetje moeilijk maar na een laatste knuffel zijn we beiden op weg naar ons eigen avontuur en 15 december zie ik hem weer!
Nogmaals wat een geweldige reis was het! Zoveel aparte en bijzondere dingen meegemaakt! Nieuw-Zeeland gaat een hele andere reis worden. Maar daarentegen niet minder leuk! De vliegreis vond ik al een heel avontuur! 12,5 uur vliegen als je 3 uur vliegen al eng vindt! Maar het beviel me wel ( al was ik blij dat ik na 12 uur weer vrij kon lopen) beetje films en series kijken, de vlucht bijhouden en de niet slechte drankjes, maaltijden en snacks nuttigen! En turbelentie zie ik als normaal nou.
Maar ik kwam behoorlijk gaan om 6 uur 's ochtends aan. Gelijk de bus naar het centrum gepakt en vandaag de bus naar t hostel. Voor mijn tevoel kwam ik laat aan, maar half 8 's ochtends was toch te vroeg, al ging de 'receptie' om 8 uur open en had ik het geluk dat ik gelijk mij kamer in mocht en kon pitten. 's middag de hele stad doorgelopen langs de haven en boodschappen gedaan. De prijzen vallen toch flink tegen na een week Beijing en ook het wandelen in zo'n
heuvelachtige stad, maar na al het vele gewandel afgelopen weken vertikte ik t om de bus te pakken, alleen vergat ik dat de heuvel naar het hostel flink steil is... 's avonds sinds drie weken eindelijk weer eens zelf gekookt en 's ochtends eindelijk weer goed brood kunnen eten, al zit de stad en de supermarkt vol met Chinees, dus dat ga ik ook zeker weer eens eten, wat dan vast ineens tegenvalt! 's avonds kwam anne aan, het meisje dat ik op internet had gevonden en hebben we even bijgekletst en daarna ben ik weer doodmoe in slaap gevallen. De volgende dag weer vroeg op om de boot te halen naar rangitoto island te gaan, een vulkanisch eiland. Er gingen nog wat mensen mee die anne ontmoet had, dus het was erg gezellig. Mooi om de krater te zien (die al wel helemaal begroeid was). En op de top had je prachtig uitzicht over Auckland en de eilandjes eromheen! En vandaag heb ik sinds 3,5 week eens mezelf een rust dag gegeven. Even lekker inlezen in nieuw- Zeeland en het dagboek bijwerken. En dat met heerlijk weer hier in de tuin van het hostel, maar de zon brand behoorlijk hier. Voor mijn gevoel is het altijd mooi weer in nz, maar het schijnt behoorlijk om te kunnen slaan. Dinsdag trekken we met onze buspas naar het nordland, waar ik echt zin in heb! Weer nieuwe mensen ontmoeten en nieuwe dingen zien en beleven!
Groetjes josefien
Ps. Foto's uploaden schijnt een heel gedoe te zijn. Ik heb nog geen computer gevonden die het aankan. Maar ik blijf hopen!
We hebben Beijing gehaald!
Hoi hoi,
Weer een week verder en we zitten gewoon in Beijing! We hebben 's avonds in Irkoetsk de trein gepakt en daar kwamen we in onze wagon alle backpackers van afgelopen dagen tegen! We hadden een Engelse jongen in de coupe die gaat werken in Ulan Bator en dus veel tassen bij zich had en een Rus die voor zaken naarUlan Baator moest! En daarbij hadden we weer een luxe trein maar gelukkig bleef de tv uit en kwamen er alleen noodles uit de voedseltassen! 's avonds hebben we met nog wat Engelsen biertjes gedronken in onze coupe. De volgende dag was de dag van de grensovergang. Dit betekent meer dan 8 uur stil staan en allemaal papierwerk invullen en gehoorzamen aan strenge schreeuwende douanemensen. Eerst kwam de ik- verlaat-rusland procedure. De gezondheidsverklaring invullen, waarin ik om problemen te voorkomen maar niet heb gezegd dat ik snotter en keelpijn heb. En dan komt er nog het declaratieformuliertje en kon alles opgeven worden. Het verwerken van deze gegevens duurt uren. Daarna rijdt de trein weer een kwartiertje en kun je na 4/5 uur eindelijk naar de wc. Dan kom je bij de Mongoolse grens en begint het invullen opnieuw (wat ook ingewikkeld is omdat je geen Engels formuliertje voor je krijgt, maar gewoon in het syrilisch! Daarna komen er allemaal strenge in pak geklede Mongoolse vrouwen met een mondkapje om de coupe nog even te inspecteren! Ze wees als eerste mijn tas aan en gaf het bevel OPEN, dus ik gehoorzaam en zo snel mogelijk mijn backpack openen, had ik deze nog geen 2 seconden open gaf ze het bevel CLOSE! Toen was onze Engelse vriend aan de beurt met al zijn tassen en ze moesten ook stuk voor stuk open. Toen vonden ze 3 flessen met DEET in zijn tas en toen gingen ze druk overleggen en wij het maar proberen uit te leggen, op eengegeven moment zaten we allemaal fladderende bewegingen te maken en te zzzz-en en uiteindelijk begreep ze t volgens mij en liet ze ons met rust. Na een paar uur gingen we dan eindelijk weer rijden en hebben een feestje gebouwd met nog twee Engelsen die met zijn 2en een coupe hadden (de party cabin)en een paar Zweden. Dan was erg gezellig en laat geworden.
De volgende dag natuurlijk gaar met opstaan, want we zouden om 6:00 uur in Ulan Bator aankomen. We werden weer opgehaald en naar ons Gerkamp gebracht. Hiervoor moesten we door de hectische en drukke ochtendspits van Ulan Bator. Iedereen in het verkeer doet maar wat, toetert er zonder reden flink op los en de wegen zitten vol gaten en ongeasfalteerde stukken, zeker richting het national park waar wij heen gingen. Overal werden banden verwisseld en de bandenindustrie is dus een grote business in Ulan Bator. Verder draagt bijna 50 % een mondkapje. Om erbij te horen hebben Ro en ik er ook maar eentje aangeschaft, haha! Onderweg vertelde de chauffeur dat 95% van de touristische gertenten al gesloten was. We hebben ondervonden dat dit door de kou moet zijn gekomen. Al wonen er nog genoeg Mongolese mensen in gertenten, ook midden in de stad. Maar goed... we waren dan ook de enige toeristen in ons gerkamp en werden goed verzorgd met heerlijke maaltijden (alleen de laatste dag kregen we het echte Mongolese eten voorgeschoteld en dat is toch best smaakloos). Wat maar goedook is,want in de middle of nowhere kom je moeilijk aan eten.De mongolese bevolking vonden we ook een stuk leuker dan deRussen, ze zijn vrolijk en lachen veel. We hebben veel gewandeld in het park en bij terugkomst opgewarmd in onze ger. We hadden een eigen houtkachel en het werd ook echt koud als het vuurtje na een uur weer uit was. Dus Ro heeft zijn mannelijkheid getoond en had zich gestort op het aanhouden van de kachel. Hij had het ook het meest koud 's nachts, dus hij ging er steeds uit om de kachel weer aan te maken. Op de 2e dag hebben we paardgereden door het prachtige landschap. Heuvel op en af, door de sneeuw en dat flink gehobbel, ik vond het stiekem maar eng!
Na 2 nachten lekker in stilte zijn geweest zijn we nog een dag in Ulan Bator geweest. Een erg leuke en mooie stad en al een stuk beter georganiseerd dan Rusland. We hebben twee tempels bezocht en 's avonds kwamen we terecht in cafe Amsterdam waar Borat gedraaid werd. En daarna weer terug naar het hostel gezien de trein de volgende ochtend om 6:00 uur weer vertrok. We hadden eindelijk de traditionele ' oude' Transsiberie trein met flink harde bedden, maar goed het was maar voor een nachtje. En het bleek dat onze twee mede-coupebewoners niet op waren komen dagen dus zijn we ineens 1e klas naar Beijing gereden. Deze trein zat vol met backpackers, wat erg gezellig is. Helaas waren de ramen erg vies en konden Ro&ik onze foto-hobby niet goed uitvoeren. Dus dan ga je wat door het halletje lopen, praatjes maken, noodles eten, in de Restaurant wagon zitten, je dagboek bijhouden (jaja..ik (en Ro ook) doen het trouw),zo kom je de dagen wel door. Buiten komen de mooiste landschappen voorbij. Bijvoorbeeld de Gobiwoestijn. Uitgestrekte vlaktes, maar her en der nog een huisje, een ger, een kudde paarden, koeien of kamelen en dat in the middle of nowhere.
Toen kwamen we 's avonds weer bij de grenscontrole aan en begon alles weer opnieuw. Ladingen formulieren invullen, temperatuur laten opnemen, alle plafonds werden er weer uitgehaald, etc. Bij de Chineze grens kregen we een nieuw onderstel. We mochten er helaas niet uit. Maar we werden in een enorme hal geplaats, met naast ons het achterste deel van de trein, dus we konden goed zien hoe het gebeurde. En 's ochtends werden we wakker in het prachtige China. We reden door een prachtige berglandschap en konden al stukken van de Chineze muur zien. En iedereen stond in de hal bij aankomst in Beijing. Na zo'n lange treinreis en zoveel duizenden kilometers te hebben afgelegd is dat toch een bijzonder moment.
In Beijing hebben we de taxi naar ons hostel gepakt (we waren de enige backpackers die niet waren afgezet en maar 2 euro hoefden te betalen, jeej!). Het hostel bleekt perfect gelegen en je loopt zo Tiananmen square op en achter het hostel beginnen de mooie en gezellige hutongs. Ons hostel zelf heeft ook een gezellig Chinees sfeertje, met een leuk binnenplaatsje. Erg leuk!
De eerste avond hadden we met wat mensen van de trein afgesproken en zijn we Peking eend gaan eten in het beste restaurant van Beijing. Het is een restaurant van 5 verdiepingen en je wordt een half uur in een soort bioscoopzaal in de wacht gezet. Maar de Peking eend was dan ook heerlijk en de prijs viel gigantisch mee, ook fijn! Daarna zijn we gaan karaoke. Ook in een gigantisch gebouw met allemaal kamertjes. Wat natuurlijk ook hylarisch was. En daarna zijn we gaan stappen in een disco zonder toeristen. Erg leuk om mee te maken.
De volgende dag zijn we de hutongs ingedoken, waar je ook heerlijk kan eten! En zijn we de gigantische winkelstraat gaan bekijken.
Op zondag zijn we een 10 km hike op de Chineze muur gaan maken, wat echt een hele inspanning was. Want we liepen over het niet-gerenoveerde gedeelte, met zeer hoge traptredes. Maar we hebben het gehaald en het was prachtig!!
De 3e dag was de smog weg (door een beetje regen snachts) en dat gaf Beijing weer een ander gezicht. We hebben de Forbidden city bezocht en zijn de Birdnest gaan bekijken. De Olympische Spelen leeft hier nog volop.
Beijing is zo mooi en indrukwekkend, apart, maar gemakkelijk aan te passen. Al blijf je er als een toerist uitzien. Wat ook wel grappig is, want ze komen steeds naar je toe om je welkom te heten en in de Forbidden city wilde er een paar jongens met je op de foto en als andere Chinezen dat zien, staat er ineens een hele rij met fotograven (even een ik-ben-beroemd-momentje ;) Maar ook de vele verkopers komen steeds op je af. Komende dagen nog even goed genieten hier!En dan begint het volgende avontuur!
Nou in mijn dagboek staat nogveel meer, maar ik laathet even hierbij! De foto's zullen straks nog meer verklaren, maar die komen in Nieuw-Zeeland, want hier wil het niet lukken. En Hanneke en Willem bedankt voor de extra fotoruimte, hopelijk over een week kan ik deze ook gebruiken!
Groetjes Ro & Jo
Wat een reis!!!
Hoi allen!!
Het is inmiddels een dikke week geleden dat we zijn vertrokken en ik heb al zoveel leuks, moois en bijzonders meegemaakt! Echt helemaal geweldig! Ik zal in een noten dop het een en ander vertellen.
We zitten nu in Irkoetsk! Dus al een heel eind in Siberie en al zeven uur later dan in Nederland.
Maar ik zal bij het begin beginnen...
Vrijdag 9 oktober was dan eindelijk de dag dat de reis zou gaan beginnen. Om 6 uur 's ochtends vertrokken we uit Westervoort richting Dusseldorf. Na de incheck was het tijd om afscheid te nemen en de poortjes door te gaan! Toen we geland waren in Moskou, moesten we eerst nog wachten in het vliegtuig op de medisch check op varkensgriep, want Rusland scheen daar zeer streng op te zijn, maar nadat dat drie keer benadrukt was, werd er toch gezegd dat we gewoon uit mochten stappen.
Toen we onze tassen hadden werden we al opgewacht met een bordje en gebracht naar het hotel, waar we op de 25e verdieping sliepen. In Moskou hebben we veel gezien (en dat allemaal in prachtig mooi weer!), het Kremlin, de Disney kerk, de luxe warenhuizen, Lenin (waar we een half uur van in de war waren?! Is hij het nou echt? En het zag er zo vreemd uit allemaal), de begraafplaats waar o.a. Einstein ligt, etc. Alleen ging dit met flinke vertraging door het Syrilische schrift. Waar we linksaf moesten gingen we rechts en in de metro moest je de haltes tellen, anders had je geen idee waar je was. En op de begraafplaats konden we natuurlijk de beroemdheden niet vinden, want de namen stonden natuurlijk ook in het Syrilisch en het navragen was ook geen optie gezien bijna niemand Engels sprak. 's Avonds zijn we bij een hele leuke studentenbar beland (hulde aan de Lonely Planet) en hebben we lekkere Russische biertjes gedronken en wild gedanst (dat doen alle Russen!) op een cover bandje waar we pas na 6 nummers van achter kwamen dat ze in het Engels zongen?! Dus zondag waren we behoorlijk afgepeigerd van o.a. het verkeerd wandelen en keken we uit naar vier dagen in de trein te zitten.
Zondagavond vertrok de trein! We dachten in een redelijk primitieve omstandigheid terecht te komen, tenminst dat hadden we op internet gezien, maar we kwamen in een zeer luxe trein terecht. Helemaal nieuw en de coupe was zelfs voorzien van een flatscreen tv! Wat we al redelijk snel iritant vonden. We zaten bij een echte Russische man en een russisch meisje in de coupe. Ze konden natuurlijk geen Engels, dus tot op heden zijn we er nog niet achter of ze nou bij elkaar hoorden en waar ze nou naar toe gingen. We zaten nog geen half uur en een enorme veldfles met Wodka werd erbij gehaald (die ik gelukkig mocht afslaan, maar waar Roderick nog dagen hoofdpijn van heeft gehad -> zelfgestookte Oekrainse wodka), de worst met brood en kaas moest ik accepteren (hij zou bijna boos worden als ik het niet deed) en ik moest mijn tas opendoen en daar kreeg ik een kilo walnoten in en twee appels en een peer. Nouja...dat is nog eens een welkom. En toen werd Indiana Jones deel 1 aangezet (wat na-gesynchroniseerd is en dus onverstaanbaar en iritant.) Toen lekker geslapen (dat hobbelen bevalt me wel!) De vier dagen treinen vlogen voorbij. Elke ochtend was het weer een verrassing welk landschap er weer te zien is en Roderick en ik hebben dan ook veel te veel foto's gemaakt (je bent een toerist of niet). Onze rus nam elke dag een stuk van zijn complete kip die die had meegenomen (zie foto's) en na de dagen vorderden kon die kip allang niet meer goed zijn. Zeker gezien het snachts minstens 30 graden in de kleine coupe is en de kip tegen de kachel aanstond. Gelukkig hield de Rus de kip voor zichzelf (naja...wij liepen elke keer maar even de coupe uit). Ook begon de Rus 's ochtends al aan de wodka, zodat de fles na twee dagen al op was. Verder stond de tv van 9 uur 's ochtends tot 11 uur 's avonds aan en hebben we alle Indiana Jones versies voorbij horen komen en zijn we erachter dat Chinese hakfilms erg hip zijn hier. Dit vonden we wel een beetje de sfeer van de Transsiberie verpesten, dus vanavond hopen we een primitievere trein te mogen pakken. Zodat we ook rustig kunnen lezen in onze coupe, want daar komen we met de achtergrond films niet echt aan toe. Verder hebben we ook veel in de Restaurant wagon gezeten (die helaas niet zo gezellig is als we hadden gehoopt, maar wel veel grappige oude muziek draait). We hebben er ook nog een keer durven eten met een ander Nederlands reiskoppel. Verder waren er weinig toeristen (een paar Amerikanen en Australiers).
's Ochtends vroeg kwamen we in Irkoetsk aan. Het tijdsvrschil sluipt er langzaam in in de trein en waren we snel aan gewend. We werden gelijk naar Litsvyanka gebracht (klein dorpje aan het Baikalmeer). Het was nog donker toen we aankwamen, dus snel nog een uurtje geslapen en toen prachtig wakker geworden. Wat is het mooi daar!!! We hadden ons eigen kneuterige prive chaletje met een douchehokje buitenen heel mooi uitzicht over het gigantische meer. Met aan de overkant prachtig besneeuwde bergtoppen. We hebben ons gelijk dik ingepakt en de wandelschoenen aangedaan (niet dat ik andere schoenen mee heb!?) Het was weer stralend weer, maar koud. We hebben een wandeling naar een uitkijkpunt gemaakt (zie foto), waar we o.a. doormiddel van een kabelbaan kwamen. Onderweg kwamen we een opgezette beer tegen en toen we naar binnen liepen zagen we een groot roestig hok waar we ineens oog in oog (metertje afstand) mettwee gigantische Syberische beren stonden. Daar was ik dan ook een beetje bang om ze in de bossen tegenkwamen toen we omhoog liepen.
's avonds hebben we in een te sjiek ogend hotel de traditionele Baikal Omul vis gegeten, erg lekker en de prijs viel natuurlijk weer mee in Rusland. Daarna hadden we met een Engels meisje afgesproken die alleen in een hostel zat (er waren ook alleen maar een paar lokale mensen, dus als je een backpacker zag was het gelijk een praatje maken) daarna kwamen er nog drie andere Engelse jongens bij en kwamen in een zeer foute discotheek terecht, waar uiteindelijk de wodka op tafel kwam en we allemaal zwalkend naar huis gingen. Twee Engelse jongens zien we vanavond waarschijnlijk weer in de trein richting Ulan Baator.
's Ochtends moeizaam opstaan en een lekker ontbijtje gekregen in het chaletje van de baas (er waren ook geen andere toeristen) en daarbij weer een prachtig uitzicht over het Baikal. Daarna werden we opgehaald en naar de Homestay in Irkoetsk gebracht, wat een eigen appartement betekent van iemand die er dan niet is. Irkoetsk is het Parijs van Syberie, maar vinden we een stuk minder mooi dan wat we tot nu toe gezien hebben. Het is ook niet erg groot. Vandaag werden we wakker met een laag sneeuw, wat weer een ander gezicht is. Maar we hebben zin in Ulan Baator!
Zo...het is niet echt een noten dop geworden, maar je maakt ook zo veel mee! Elke dag is weer een nieuw avontuur! Ik zal snel weer wat schrijven!
Groetjes Jo (& Ro...die naast me weer aan zijn YouTube verslaving zit te werken ;)
Morgen!
Hoihoi!
Wat zijn de weken voorbij gevlogen zeg!
Na veel laatste-dingen-geregel enafscheid-borrelen, staat er nu dan echt een goed ingepakte backpack naast mij (die bleek makkelijker in te pakken, dan een koffer voor een week Frankrijk?!)en heb ik een buik vol kriebels!
Morgen begint dan eindelijk de grote reis!
Na 1,5 maand onder moeders vleugels te hebben genoten, zal ik morgen om 6 uur 's ochtends het ouderlijke huis verlaten en gaat het avontuur beginnen!
Leuk dat jullie allemaal meelezen, ik vond de reactie's op mijn vorige berichtje overweldigend! Dus ik hou jullie op de hoogte!
Nu ga ik nog even dromen over de reis!
Liefs Josefien
Ps. Pa en ma, bedankt voor de hulp tijdens deze hectische weken! Ik denk dat jullie inmiddels welblij zijn met de komenderust in huis
