Hoi hoi,

Weer een week verder en we zitten gewoon in Beijing! We hebben 's avonds in Irkoetsk de trein gepakt en daar kwamen we in onze wagon alle backpackers van afgelopen dagen tegen! We hadden een Engelse jongen in de coupe die gaat werken in Ulan Bator en dus veel tassen bij zich had en een Rus die voor zaken naarUlan Baator moest! En daarbij hadden we weer een luxe trein maar gelukkig bleef de tv uit en kwamen er alleen noodles uit de voedseltassen! 's avonds hebben we met nog wat Engelsen biertjes gedronken in onze coupe. De volgende dag was de dag van de grensovergang. Dit betekent meer dan 8 uur stil staan en allemaal papierwerk invullen en gehoorzamen aan strenge schreeuwende douanemensen. Eerst kwam de ik- verlaat-rusland procedure. De gezondheidsverklaring invullen, waarin ik om problemen te voorkomen maar niet heb gezegd dat ik snotter en keelpijn heb. En dan komt er nog het declaratieformuliertje en kon alles opgeven worden. Het verwerken van deze gegevens duurt uren. Daarna rijdt de trein weer een kwartiertje en kun je na 4/5 uur eindelijk naar de wc. Dan kom je bij de Mongoolse grens en begint het invullen opnieuw (wat ook ingewikkeld is omdat je geen Engels formuliertje voor je krijgt, maar gewoon in het syrilisch! Daarna komen er allemaal strenge in pak geklede Mongoolse vrouwen met een mondkapje om de coupe nog even te inspecteren! Ze wees als eerste mijn tas aan en gaf het bevel OPEN, dus ik gehoorzaam en zo snel mogelijk mijn backpack openen, had ik deze nog geen 2 seconden open gaf ze het bevel CLOSE! Toen was onze Engelse vriend aan de beurt met al zijn tassen en ze moesten ook stuk voor stuk open. Toen vonden ze 3 flessen met DEET in zijn tas en toen gingen ze druk overleggen en wij het maar proberen uit te leggen, op eengegeven moment zaten we allemaal fladderende bewegingen te maken en te zzzz-en en uiteindelijk begreep ze t volgens mij en liet ze ons met rust. Na een paar uur gingen we dan eindelijk weer rijden en hebben een feestje gebouwd met nog twee Engelsen die met zijn 2en een coupe hadden (de party cabin)en een paar Zweden. Dan was erg gezellig en laat geworden.

De volgende dag natuurlijk gaar met opstaan, want we zouden om 6:00 uur in Ulan Bator aankomen. We werden weer opgehaald en naar ons Gerkamp gebracht. Hiervoor moesten we door de hectische en drukke ochtendspits van Ulan Bator. Iedereen in het verkeer doet maar wat, toetert er zonder reden flink op los en de wegen zitten vol gaten en ongeasfalteerde stukken, zeker richting het national park waar wij heen gingen. Overal werden banden verwisseld en de bandenindustrie is dus een grote business in Ulan Bator. Verder draagt bijna 50 % een mondkapje. Om erbij te horen hebben Ro en ik er ook maar eentje aangeschaft, haha! Onderweg vertelde de chauffeur dat 95% van de touristische gertenten al gesloten was. We hebben ondervonden dat dit door de kou moet zijn gekomen. Al wonen er nog genoeg Mongolese mensen in gertenten, ook midden in de stad. Maar goed... we waren dan ook de enige toeristen in ons gerkamp en werden goed verzorgd met heerlijke maaltijden (alleen de laatste dag kregen we het echte Mongolese eten voorgeschoteld en dat is toch best smaakloos). Wat maar goedook is,want in de middle of nowhere kom je moeilijk aan eten.De mongolese bevolking vonden we ook een stuk leuker dan deRussen, ze zijn vrolijk en lachen veel. We hebben veel gewandeld in het park en bij terugkomst opgewarmd in onze ger. We hadden een eigen houtkachel en het werd ook echt koud als het vuurtje na een uur weer uit was. Dus Ro heeft zijn mannelijkheid getoond en had zich gestort op het aanhouden van de kachel. Hij had het ook het meest koud 's nachts, dus hij ging er steeds uit om de kachel weer aan te maken. Op de 2e dag hebben we paardgereden door het prachtige landschap. Heuvel op en af, door de sneeuw en dat flink gehobbel, ik vond het stiekem maar eng!

Na 2 nachten lekker in stilte zijn geweest zijn we nog een dag in Ulan Bator geweest. Een erg leuke en mooie stad en al een stuk beter georganiseerd dan Rusland. We hebben twee tempels bezocht en 's avonds kwamen we terecht in cafe Amsterdam waar Borat gedraaid werd. En daarna weer terug naar het hostel gezien de trein de volgende ochtend om 6:00 uur weer vertrok. We hadden eindelijk de traditionele ' oude' Transsiberie trein met flink harde bedden, maar goed het was maar voor een nachtje. En het bleek dat onze twee mede-coupebewoners niet op waren komen dagen dus zijn we ineens 1e klas naar Beijing gereden. Deze trein zat vol met backpackers, wat erg gezellig is. Helaas waren de ramen erg vies en konden Ro&ik onze foto-hobby niet goed uitvoeren. Dus dan ga je wat door het halletje lopen, praatjes maken, noodles eten, in de Restaurant wagon zitten, je dagboek bijhouden (jaja..ik (en Ro ook) doen het trouw),zo kom je de dagen wel door. Buiten komen de mooiste landschappen voorbij. Bijvoorbeeld de Gobiwoestijn. Uitgestrekte vlaktes, maar her en der nog een huisje, een ger, een kudde paarden, koeien of kamelen en dat in the middle of nowhere.

Toen kwamen we 's avonds weer bij de grenscontrole aan en begon alles weer opnieuw. Ladingen formulieren invullen, temperatuur laten opnemen, alle plafonds werden er weer uitgehaald, etc. Bij de Chineze grens kregen we een nieuw onderstel. We mochten er helaas niet uit. Maar we werden in een enorme hal geplaats, met naast ons het achterste deel van de trein, dus we konden goed zien hoe het gebeurde. En 's ochtends werden we wakker in het prachtige China. We reden door een prachtige berglandschap en konden al stukken van de Chineze muur zien. En iedereen stond in de hal bij aankomst in Beijing. Na zo'n lange treinreis en zoveel duizenden kilometers te hebben afgelegd is dat toch een bijzonder moment.

In Beijing hebben we de taxi naar ons hostel gepakt (we waren de enige backpackers die niet waren afgezet en maar 2 euro hoefden te betalen, jeej!). Het hostel bleekt perfect gelegen en je loopt zo Tiananmen square op en achter het hostel beginnen de mooie en gezellige hutongs. Ons hostel zelf heeft ook een gezellig Chinees sfeertje, met een leuk binnenplaatsje. Erg leuk!

De eerste avond hadden we met wat mensen van de trein afgesproken en zijn we Peking eend gaan eten in het beste restaurant van Beijing. Het is een restaurant van 5 verdiepingen en je wordt een half uur in een soort bioscoopzaal in de wacht gezet. Maar de Peking eend was dan ook heerlijk en de prijs viel gigantisch mee, ook fijn! Daarna zijn we gaan karaoke. Ook in een gigantisch gebouw met allemaal kamertjes. Wat natuurlijk ook hylarisch was. En daarna zijn we gaan stappen in een disco zonder toeristen. Erg leuk om mee te maken.

De volgende dag zijn we de hutongs ingedoken, waar je ook heerlijk kan eten! En zijn we de gigantische winkelstraat gaan bekijken.

Op zondag zijn we een 10 km hike op de Chineze muur gaan maken, wat echt een hele inspanning was. Want we liepen over het niet-gerenoveerde gedeelte, met zeer hoge traptredes. Maar we hebben het gehaald en het was prachtig!!

De 3e dag was de smog weg (door een beetje regen snachts) en dat gaf Beijing weer een ander gezicht. We hebben de Forbidden city bezocht en zijn de Birdnest gaan bekijken. De Olympische Spelen leeft hier nog volop.

Beijing is zo mooi en indrukwekkend, apart, maar gemakkelijk aan te passen. Al blijf je er als een toerist uitzien. Wat ook wel grappig is, want ze komen steeds naar je toe om je welkom te heten en in de Forbidden city wilde er een paar jongens met je op de foto en als andere Chinezen dat zien, staat er ineens een hele rij met fotograven (even een ik-ben-beroemd-momentje ;) Maar ook de vele verkopers komen steeds op je af. Komende dagen nog even goed genieten hier!En dan begint het volgende avontuur!

Nou in mijn dagboek staat nogveel meer, maar ik laathet even hierbij! De foto's zullen straks nog meer verklaren, maar die komen in Nieuw-Zeeland, want hier wil het niet lukken. En Hanneke en Willem bedankt voor de extra fotoruimte, hopelijk over een week kan ik deze ook gebruiken!

Groetjes Ro & Jo