Hoi hoi!

Weer eens een berichtje van mij! Ik had de foto's al online gezet en
dit is het verhaaltje! Met daarnaast nog wat extra foto's van de
cruise van de laatste twee dagen! De weken vliegen echt voorbij en
voor je het weet ben je alweer 2 maanden aan t reizen! Het laatste
berichtje ging over de tongariro crossing, na die hike heb ik nog even
doorgehiked!

Eerst hebben we de hoofdstad wellington nog bekeken. Beetje geshopt,
met wat mensen uit de bus gezellig gegeten (bij mothers kitchen o.a.
Wat niet echt zo lekker was als de keuken van mijn moeder, maar zeker
goed was!) verder een bezoek gebracht aan het mooiste en bekendste
maori museum van nieuw-Zeeland! Daarna hebben we afscheid genomen van
het noord-eiland en de Ferry gepakt naar het zuid-eiland! Dat voelt
alsof je al over de helft van je trip bent, maar gelukkig is dat niet
zo en ben ik nog veel wilde plannen aan het maken (hier later meer
over). Door de fjorden (sounds) kom je op het zuid-eiland aan, wat
echt mooi is! Daarna zijn we gelijk doorgetourd naar het Abel tasman
national park (waar de Nederlandse Abel nieuw-Zeeland ontdekte, maar
niet aan land durfde te komen door de maori's die de, een beetje
geweldadige, welkomtdans; de haka uitvoerde. Hier was Abel bang voor
en voer met zijn boot weg!) Maar goed... het nationaal park bestaat
o.a. uit ontzettend mooie tropische stranden. In dit park kun je dan
ook weer een ontzettende mooie en beroemde hike doen: de coast to
coast hike. Nou kun je ervoor kiezen om dagtripjes te doen of te
kajakken langs de stranden of van hut naar hut te lopen of je tas te
laten droppen bij het camp waar je naartoe gaat lopen of je gaat drie
dagen hiken over de bergen en stranden, je eigen bagage dragen en een
tent meeslepen en niet in de hutten slapen. Omdat we echte hikers
wilde zijn kozen steph en ik voor het laatste. Dus camping gear
gehuurd, eten ingeslagen (want in een national park vind je natuurlijk
niks) en backpacks gepakt. De eerste dag vol goede moed vertrokken,
het eerste half uur vroegen we ons al af waar we aan begonnen waren.
We hadden 20 kilo op onze rug, nog meer dan onze normale reisgewicht,
en het was stijl omhoog lopen en stijl naar beneden. De eerste dag
hebben we 22 km afgelegd en doodmoe en beurs van de slecht zittende
backpack kwamen we na 8 uur bij de campplaatst aan, wat wel weer erg
mooi was, want vanuit de tent kijk je zo het tropische strand op. Na
de noodle maaltijd en sociolizen met de andere hikers, lagen we om 9
uur te pitten. De 2e dag was de zwaarste dag. Het was echt afzien. We
hadden slecht geslapen doordat we op een halve cm dik matje lagen, we
hadden spierpijn en beurse plekken van de dag ervoor, we moesten
haasten om op low tide op de stranden aan te komen en de bergen waren
daarbij ook nog het stijlst. Met als resultaat dat we het laatste
strand moesten passeren door onze schoenen uit te trekken en tot onze
knieën in water water moesten bangeren. De volgende dag hoefden we
gelukkig nog maar 3 uur met onze vervloekte backpack te lopen en
daarna hebben we trots dat we het gehaald hebben, op het strand
gelegen. De laatste nacht ging het helaas stormen en de slechte tent
die we gehuurd hadden had een scheur van een meter in het dak. De
volgende dag kwamen we dan ook, nat, stinkend, beurs en 5 blaren en 30
sandflybeten, een mooie-maar-nooit-meer hike-ervaring rijker, aan bij
ons hostel! Na een goede douche en stoere verhalen verteld te hebben,
waren we toch wel erg trots op wat we gepresteerd hebben. Maar ik ga
nooit meer met zo'n zware backpack hiken, ik ben er nog van aan het
herstellen. Toch nog maar even goed trainen met daghikes. Die we een
paar dagen later weer gedaan hebben.

Eerst zijn we nog gestopt in barrytown (...ik had er ook nog nooit van
gehoord) het is een dorp met 1 straat met een prachtig uitzicht over
de wilde westkust. En het heeft een hostel met een bar. En daar draait
het om! Wanneer de straybus arriveert is er een thema feest. Helaas
was onze bus niet echt een party bus en belanden steph en ik, als
enigen nog over gebleven, aan de bar. Waar we erachter kwamen dat het
barpersoneel vrijwillig feestje bouwden en compleet gek waren en wel
van een borreltje houden, nou ik voelde me weer even thuis bij een
soort lokaal'99 ;-) dus het is uiteindelijk nog een goed feestje
geworden!

De volgende dag zijn we naar de Frans Jozef glacier gegaan. Wat echt
zo mooi is! Steph en ik wilde weer fanatiek gaan hiken en zijn een
fullday icehike op de glacier gaan doen. Helaas regende het
gigantisch, waren we tot op het bot doorweekt en vonden we de hike
niet zwaar en uitdagend genoeg (wij als hike- experts ;-) we zaten
echt in een slome bange groep, die ondanks de spikes onder onze
schoenen echt langzaam waren! Maar goed het was wel heel mooi en leuk
om gedaan te hebben!

Een paar dagen later kwamen we in Queenstown aan, de adrenaline stad
van nieuw-Zeeland! We gingen dan ook eerst wat reizigers droppen bij
de skydive en daarna zijn we gaan kijken bij de bungyjump brug. Echt
meer dan 80 % van de backpackers gaat skydiven of bungyjumpen, het is
echt niet bijzonder meer om te doen! Het gebeurt ook aan de lopende
band alsof je naar de supermarkt gaat. Dus ja ik wilde wat anders (uit
een vliegtuig springen met vliegangst en hoogtevrees leek me ook niet
echt pleziergevend) En gezien ik Frankrijk al een keer wilde
paragliden, maar nooit gedaan heb, ben ik dat hier gaan doen. Geen
vliegtuig nodig en geen vrije val, maar wel genoeg hoogte, dus ik vond
het spannend en stoer genoeg ;-) en het was echt gaaf! Voor de leken:
paragliden is met een parachute rennen van een berg om zo op te
stijgen en te zweven door de lucht. Het was een tandem paraglide samen
met een professionele Italiaan. Ik vond het stiekem best spannend en
ook in de lucht is het zo raar om geruisloos te zweven. Helaas bleek
zijn fotoCamera niet te werken doordat we iets te wild opstegen ofzo
en heb ik alleen de foto's met mijn camera die ik heel veilig en strak
om mijn nek had geknoopt en dus alleen van dichtbij foto's kon maken.
(hij had een mooie camera aan een hengel, maarja die deed het dus
niet) maar ik heb gelukkig wel bewijs dat ik het gedaan heb! Want
anders geloofd niemand dit van deze schijterige josefien ;-) maar ik
ga het ook nooit meer doen ;-)

Na dit spannende avontuur ben ik gaan relaxen en genieten op de
Doubtful sounds (fjorden gebied) wat volgens sommigen een van de
mooiste natuurgebieden van de wereld is. Samen met Anne hadden we een
overnight cruise geboekt. De fjorden zijn onbeschrijfelijk mooi! We
zijn met kajaks en tendercraft van de grote boot gegaan en daarna tot
de Tasman sea weer met de grote boot gevaren. Onderweg heb ik voor het
eerst in mijn leven pinguïns in het wild gezien (ik wist dat ze op
sommige plekken in nieuw-Zeeland zaten, maar ik had nog niet het geluk
om ze te zien) en hier zaten en zwommen ze gewoon rond. Ik heb weer
als een blij kind op het dek gestaan (van kinds af aan heb ik Pinguin
items gespaard en ik had zeker 200 spulletjes). 's ochtends vroeg om 6
uur riep de kapitein weer om dat ze er waren en werd ik dus weer
wakker met een kop thee en 4 rondspringende pinguïns! Verder hebben we
nog zeehonden gezien en wederom duizenden sandflys, grrr! Verder
werden we overspoeld met super lekker eten! En sliepen we in een soort
treincoupé waardoor ik ook weer even heimwee naar de transsiberie
express kreeg.

Nog een weekje het zuiden van nieuw-Zeeland bekijken en dan kan ik
Roderick van het vliegveld in christchurch halen! En kan ik hem laten
zien hoe mooi nieuw-Zeeland is en natuurlijk weer even genieten van
het samen zijn, want ik heb hem natuurlijk ook wel een beetje gemist!

Nou ik ga weer even verder genieten! En zorgen dat ik sinterklaas niet
te veel mis met een chocoladeletter en veel pepernoten (die ze hier
gewoon verkopen voor alle Nederlanders die hier wonen)

Liefs josefien

Ps. Meiden ik heb me al verveeld, koud gehad, Arnhem gemist, etc, erg
leuk cadeau!