Japanneren

Konnichiwa!

Het is weer eens niet voor te stellen dat ik een week je geleden heb geschreven; in de tussen tijd is al zoveel gebeurd! Maar goed...daar begin ik altijd mee.

Marije en ik proberen ons al zo goed mogelijk aan te passen. We lachen en buigen wat af. Doen zonder problemen overal onze schoenen uit. En we zouden niet meer weten wat we zonder de warme wc brillen moesten doen.

Na Osaka zijn we namelijk een nachtje in een tempel gaan slapen van een aantal jonge monniken. De trip erheen was al een heel avontuur in het openbaar vervoer. Na 5 uur kwamen we bij een kabeltreintje aan die stijl omhoog ons naar het tempeldorpje bracht. Na onze tempel gevonden te hebben bleken we in een hele mooie traditionele kamer te slapen.
Waarna we gelijk mee konden doen aan de meditatie sessie. Na een korte uitleg van 10 minuten lieten de twee monnikken ons en nog wat toeristen alleen om in volkomen rust te mediteren. Na 5 minuten was ik niet meer niks aan het denken, maar aan het denken wat we komende weken nog gingen doen, wat we te eten zouden krijgen, hoe de bedden zouden slapen, etc. En na 10 minuten voelde ik mijn benen al niet meer door de houding waar we ingezet waren. En praten en bewegen vond ik ongepast. En na driekwartier kwamen de monniken ons pas weer uit onze benarde positie redden. Maar toen was mijn lichaam niet meer in staat om zich uit te vouwen. Ik moet dat nog maar eens gaan oefenen.
Toen we terug kwamen op onze kamer hadden ze het eten al klaargezet (en moest je dus weer op de grond zitten, wat wel goed uitkwam omdat ik dus nog niet uitgevouwen was). Deze monniken eten vegetarisch en gebruiken geen kruiden, uien en knoflook. Het eten was dus heel gezond, traditioneel en mager. Maar erg lekker! Daarna kwam er weer een monnik aangerend om het eten op te halen en de bedden neer te leggen. Wat ook traditioneel Japans is om op matje te slapen die eerste opgevouwen ligt. 's Avonds hebben we nog even eng over het hele oude kerkhof gelopen die ze 's avonds met allemaal kaarsjes verlichten. Erg mooi, maar toch ook eng zo in het donker, dus we hebben elkaar goed vast gehouden. Daarna hebben we ons gewassen in de onsen van de tempel. Traditioneel wassen Japanners zich gezamenlijk (wel mannen en vrouwen apart) in een soort badhuis: onsen. En de tempel had er een. Dus wij de traditionele kimono's aan en richting de onsen. Er lag al een Japanse vrouw in. Eerst moesten we ons goed inzepen en afdouchen en daarna het warme bad in. Vol goede moed staken we er een been in, om die er toch heel snel weer uit te halen, want het was heet, HEET! Giechelend en au-end zaten we er dan toch na 10 minuten in. Erg vermakelijk om te zien waarschijnlijk voor het andere Japanse vrouwtje. En daarna weer koud afdouchen. Achteraf was het erg lekker.
Daarna verrassend lekker geslapen op de dunne matjes, om de volgende morgen vroeg gewekt te worden door een monnik om de eerste bidceremonie en de vuurceremonie mee te maken. Geen idee wat ze vertelden, maar bijzonder was het zeker. En daarna kregen we weer een heerlijk traditioneel Japans ontbijt. Een erg mooie ervaring!

Daarna zijn we naar Hiroshima gegaan. De stad die na de atoombom helemaal opnieuw is opgebouwd. We zijn gelijk naar het memorial park gegaan en begonnen in het memorial museum. We hebben allebei 1,5 uur zwijgend rondgelopen en alles bekeken en gelezen. Het is allemaal erg indrukwekkend. Ook stond er als monument 1 van de weinige gebouwen die nog overeind is blijven staan. In de Tweede Wereldoorlog zaten mijn opa en oma, mijn tante en twee ooms in de Jappenkampen in Indonesie. Maar zo`n vernietigende bom die een hele stad wegvaagt inclusief onschuldige kinderen, is ook geen juiste oplossing in een oorlog. Met een dubbel gevoel en veel vragen liepen we het park weer uit.
 
De volgende dag zijn we naar de drijvende Shrine gegaan. Eigenlijk drijft de Shrine helemaal niet, maar lijkt het zo als het vloed is. En verder wordt er een heel toeristisch gebeuren omheen gebouwd. We hebben op het eiland de stoeltjeslift omhoog gepakt en daarboven naar de top gelopen, waar we apen in het wild tegenkwamen. Die stond nog niet op mijn lijstje van dieren die ik in het wild heb gezien! Daarna zijn we heel `sportief` weer naar beneden gelopen. Lekker even in de rust lopen tussen alle hectiek in de grote steden door. Beneden vonden we dat we wel een bacon en kaas stengel verdiend hadden, al vond Marije het een pannenkoek. Helaas bleek het weer teleurstellend een sterke onbekende vissmaak te hebben en absoluut geen pannenkoek of croissant. Jaja...wat we eten in Japan moeten we nog even leren te begrijpen. Want ook al heeft het een Westers uiterlijk, het is zelden wat je denkt of hoopt.
 
Daarna zijn we vertrokken naar Beppu. Op de dag van de Tsunami warning door de aardbeving van Chili. En gezien in 1960 op dezelfde plek in Chili ook een aardbeving was met als gevolg in verwoestende tsunami in Japan, vond ik het stiekem wel spannend en wilde ik de hele dag geen zee zien. De trein reed alleen met 200 km per uur, stipt op de tijd dat de golven Japan konden bereiken, langs de mooie kustlijn. In Beppu bleek het hostel ook nog uitzicht te hebben op zee. En een Japanse tv die continu op elke zender aangaf waar de tsunamiwarning het grootst was, hielp daar niet aan mee. Maar we hebben droge voetjes gehouden en zijn ook niet geevacueerd.
 
In Beppu aangekomen zijn we naar de oudste onsen gegaan. Deze zit in een erg mooi gebouw. En voor minder dan 1 euro kun je een lekker warm bad nemen. Lekker warm, bleek alleen kokend heet. Er zaten allemaal oude ervaren damentjes in het bad en die moesten ons gevecht met het water aanschouwen. Ze begonnen druk in het Japans tips aan ons te geven. Na een half uur stoeien zat ik er dan als laatste in (Marije was er al dapper snel in en ook uit gegaan). Na 10 minuten gekookt te worden was ik er ook klaar mee. We hadden de watergrens op ons lichaam staan. Beneden de grens waren we knalrood en erboven nog normaal wit. Betwijfel of zo warm water wel gezond is. Maar we hadden ons aan de Japanse cultuur en gewoontes aangepast. Bij het hostel aangekomen was de receptionist compleet verbaasd dat wij daarheen gegaan zijn en hij vertelde dat maar weinig Japanners daarheen gaan omdat dat badhuis toch echt te heet was zelfs voor Japanners.
`s Avonds hebben we pannenkoeken gebakken, we keken er allebei zo naar uit. De Japanse receptionist hebben we ook een pannenkoek gegeven, omdat we zijn boter mochten lenen. Hij vond het heerlijk en heeft het helemaal met stokjes opgegeten.
De volgende dag hebben we de 8 Hells van Beppu bekeken. Dit zijn onsen waar je niet in kan liggen, want het zijn echt kokende baden. We hadden een pas gekocht voor alle 8 de parken. Om elke onsen is namelijk een klein park gebouwd met een dier. Zo heeft de ene onsen een olifant en de ander krokodillen in slechte kleine hokjes. De onsen zelf zijn al prachtig genoeg; kokende modderbaden, felrode en felgroene baden en een geiser. Maar alles eromheen is zo toeristisch gemaakt. Het had iets weg van Wai O Tapu in Nieuw-Zeeland, maar dan onnatuurlijk. In Nieuw-Zeeland hadden ze de natuur geprobeerd te laten zoals het is, maar hier hebben ze alles toeristisch gemaakt en afgebakend. Erg jammer!
En `s avonds heb ik verse pasta geprobeerd te maken. Dit had ik geleerd van een Italiaanse kok in Nieuw-Zeeland en dat wilde ik eens proberen. De spagetti was veels te dik, maar ik was er trots op. Thuis nog maar eens proberen.
En nu zitten we in Kagoshima waar dichtbij een actieve vulkaan zit die we morgen gaan bezoeken. En daarna duiken we maar weer een onsen in.
 
En zo reizen we lekker door Japan met de supersnelle treinen. Ze lijken op luxe vliegtuigen, van binnen en van buiten. De 1e klas in Nederland is er niks bij. En daarbij boffen we met het weer. Een lekker zonnetje en 15 graden. De stromende regen en onweer die we op het dagje uit naar de Hells hadden, namen we maar voor lief. En verder heb ik wat bulten op mijn rug van bedbugs. Tja...als je zo lang reist is het een keer te verwachten, maar niet in het schone Japan. Al zitten we nu in een goedkoop en dan ook viezer hostel. Al zijn we eigelijk verwend geworden, want dit hostel is niet viezer dan de hostels in andere landen, maar gewoon niet Japans schoon. Maar daarentegen wel weer gezellig. We nemen ons elke avond voor te gaan lezen en organiseren en op tijd naar bed te gaan, maar het is gewoon te gezellig in de hostels hier. Wat is reizen toch lekker. Helaas komt er de 12e al weer een einde aan. Maar tot die tijd hebben we nog veel leuke dingen gepland staan. Ik hou jullie op de hoogte!
 
Liefs Josefien

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *