Japan!

Konnichiwa!

Waar ik nu weer ben beland!? JAPAN!

Australië heb ik 'goodbye' gezegd. Maar ik heb het mooi afgesloten. De laatste dagen nog geslenterd door Brisbane, op het stads-strand South bank gelegen en Roderick nog even werkend gezien. Het is echt een leuke en hippe bar! En toen was het mijn verjaardag. Ik voel me afgelopen jaren eigelijk al nooit meer zo jarig als vroeger toen je er niet van kon slapen, maar jarig zijn met 35 graden helpt daar niet aan 
mee! Maar op 13 februari om 23:00 uur belde dionne al vanuit Nederland (berekenfoutje) en 'sochtends werden we op de Nederlandse 00:00uur wakker gebeld door een stel gillende vriendinnen uit Arnhem. En 
daarbij heeft Roderick er een hele leuke dag van gemaakt. Dus ik heb me toch echt jarig gevoeld. 's Ochtends ergens gaan ontbijten (kan overal, typisch Australisch en Nieuw-Zeelands) en daarna zijn we naar een cricket wedstrijd gegaan tussen Australië en Indië. Ik had nog nooit een cricketwedstrijd gezien, maar het is heel populair in Australië, dus ik moest het een keer meegemaakt hebben. Ik heb een 
spoedcursus van Roderick gekregen en we zijn erheen gegaan. De sport zelf is niet echt actief en daardoor niet heel leuk om dagen te volgen (zo lang kan een wedstrijd duren), maar het stadion zat redelijk vol. 
Ik snap nu waarom. Alles wat op de tribunes gebeurt is het interessants. Het is een hele sociaal dagje uit voor Australiërs. Een beetje biertjes drinken en eten en met opblaasballen overgooien en "the wave' doen. En zo vlogen de uren voorbij en liepen de spelers steeds heel rustig over het veld. Maar ik zou er zo weer heen gaan! Daarna heeft Roderick me meegenomen naar een toetjes-restaurant, nou daar maak je me helemaal gelukkig mee en helemaal als ze brownies op het menu hebben staan! Echt superrrr lekker en we zaten zooo vol! Daarbij een lekker dessertwijntje genomen! Daarna zijn we naar een cocktailbar 
geweest en nog een lekker cocktailtje genomen. Echt een leuke dag!

De laatste drie dagen van Australië heb ik in Byron Bay doorgebracht. Dit is een erg leuk hippie en surf dorp/stad! Roderick en ik zijn er samen met nog twee vrienden die Roderick kent van zijn studie in 
Frankrijk heen gegaan. Onderweg nog even een traditionele meatpie gehaald. En in Byron Bay gelijk omgekleed en de surfplanken van het dak gehaald om al wat golfen te pakken. We hebben heel wat afgesurfd die dagen. Roderick blijkt een professionele surfer en ik een surfklungel en ik kwam elke dag bont en blauw van het vallen uit het water. Roderick heeft daarentegen over zijn hele lichaam schuurplekken, waarbij ik met mijn blauwheid nog wel mee val. En 's Avonds in het hostel het gratis eten genuttigd en daarna blijven hangen voor de triviant quiz en karaoke avond. Beide een succes om het gesensureerd te zeggen!

Helaas kwam aan deze leuke dagen ook een einde en daarbij moest ik bij terugkomst gaan inpakken en de wekker om 03:00 uur 's ochtends (of 's nachts) zetten om mijn vliegtuig naar Tokyo te halen. Het was alweer tijd om dag te zeggen tegen de hitte, mijn bruine kleur, enge en gevaarlijke beesten, de goedkope wijn met visresten, de meatpie's, Brisbane en van Roderick! Wat toch nog het moeilijkst was, want 
wanneer we elkaar weer zien is nog niet duidelijk, maar dat het toch wel maanden kan duren zit er goed in. Saampjes heel vroeg naar het vliegveld gegaan, waar we elkaar met kleine traantjes nog een stevige 
knuffel hebben gegeven en toen moest ik toch echt de douane door. Tijd voor een nieuw avontuur! Maar eerst weer het vliegtuig in! Ik blijf vliegen een eng en onnatuurlijk iets vinden, maarja...als je wat wilt zien van de wereld. Dit keer met een nieuwe maatschappij waarvoor ik waarschijnlijk zo weinig betaald had dat ik geen eten en drinken kreeg en zelfs met een dekentje en kussentje gingen ze naar mijn buurman. Ik 
heb meerdere keren mijn ticket laten zien, maar zelfs voor een tv- schermpje moest ik apart geld neerleggen. Naja dan maar een beetje slapen en lezen.

En toen kwam ik aan in Tokyo en gelijk kon ik niks meer lezen en begrijpen. Gelukkig had Marije mij een duidelijke uitleg gegeven hoe ik bij het hostel moest komen. Al zou ik haar bellen zodat ze me kon ophalen bij de metro. Alleen onze schijnbaar ouderwetse Nederlandse mobiels werken niet op dit netwerk. Dus ik moest zelf maar kijken hoe ik er moest komen en ik had de lonely planet niet dus ik voelde me even 'lonely', maar toevallig was Marije me ook al gaan zoeken en liep me tegemoet in de metro dichtbij het hostel. In het hostel had Marije, die met een vriendin nog in een tweepersoons kamer sliep, een soort 
dormroom met dichtschuifbare hokken geregeld. Erg cool en zo slaap je toch nog een beetje alleen. Marije had mijn hok helemaal volgehangen met gekleurde balonnen voor mijn welkomst en verjaardag. 's Avonds 
lekker sushi in het hostel gegeten en nog een biertje gedronken met andere reizigers. Het hostel-sfeertje is gelijk weer zo anders. Dit is wat ik miste in Australië, waar alle hostels groot en onpersoonlijk waren en ook de reizigers niet echt als reizigers gedroegen. Hier kletst weer iedereen met elkaar en draait het reizen ook echt om het dingen van het land zien en niet om de de drank en een slaapmaatje voor de nacht vinden in een discotheek.
De tweede avond was er een eetfeestje in het hostel en zit je met alle nationaliteiten te genieten van okinomijakkie (niet jakkie maar erg lekker) en sushi en japanse biertjes. Ja...Japan is echt een sushiparadijs, maar eten en ook slapen is ontzettend duur. Het geld vliegt!! De hostels zijn echt gigantisch prijzig (ik vond Australië al duur), maar daarentegen zijn de hostels perfect. Erg schoon! Je moet ook over je schoenen uitdoen en voor de deur neerzetten, daardoor is het allemaal al schoon maar ze maken ook minstens twee keer per dag alles schoon! Zelfs de straat!

Ok en nu even de wc's! In China had je de gaten in de grond met lage schotjes en geen deur, hier heb je overal de super elektrische wc's met naast je een hele rits knopjes met Japanse tekens en een verwarmde wc- bril. Met de knopjes kun je een waterval geluid creëren, met een andere knop kun je je billen schoonspuiten ( nog niet getest en gelukkig ook nog niet per ongelijk verward met de doortrekknop).

Verder kijk ik mijn ogen uit wat voor eten ze allemaal op tafel leggen en meestal heb ik geen idee wat ik eet. Gister in kiprestaurant gegeten voor jongeren. Marije en ik hebben wat gelachen en we zijn wat 
uitgelachen. Als blanke rode sproeterige en lange Nederlander val je toch op ook in miljoenensteden. Ze kijken ook steeds of we niet stiekem hakken aan hebben (we dachten eerst dat ze gewoon naar onze 
lelijke wandel schoenen keken, wat ik ook kan begrijpen, want ze zijn hier erg modieus en onze schoenen zijn erg lelijk). Maar goed het restaurant...bij binnenkomst word je welkom geschreeuwd door alle koks 
en obers en ze blijven de hele avond schreeuwen (geen idee wat, maar erg gezellig) iedereen zat stiekem te kijken en ik ben al een kluns met stokjes maar als iedereen kijkt vliegt al het eten natuurlijk helemaal over de tafel. Verder kon je alle onderdelen van de kip als saté bestellen, van de levertjes tot het hart. Erg leuke avond om dat dit echt de jongeren eet en drink plek was. En toen we weggingen werden we door iedereen bedankt geschreeuwd!

Inmiddels spreek ik ook twee woorden Japans die ik steeds door elkaar haal. Dus bij binnenkomst zeg ik nog wel eens 'bedankt' en als ik iets krijg zeg ik 'hallo'. Maar ik lach en buig net zo veel en diep als de 
Japanners!

Verder bezoeken we tientallen tempels. Hebben we the biggest wooden building gezien (ook een tempel) met daarin een van de grootste buddha's. Slapen we traditioneels Japans op dunne matjes, proberen we Japans te koken door dingen te bakken wat achteraf soepingredienten bleken te zijn en morgen gaan we in een tempel bij de monnikken slapen. Verder reizen we met de bullettrains. Ze zien er al futuristisch uit en gaan ook zo snel. De eerste keer dachten we minstens 6 uur in de trein te zitten, waren we er al in 3 uur! Dus zo gaat het reizen snel en kunnen we extra veel zien. We zitten nu in Osaka, Nara en Kyoto hebben we al gehad. En over een paar dagen zitten we in Hiroshima. Maar nu maar even relaxen en socializen op de bank met een Japans biertje.Maar er is weer wat leesvoer voor de liefhebbers. Wireless Internet is hier ook vaak gratis in hostels dus dat is makkelijk.

Nou arigato en konnichiwa, euh... Sayonara!

Groetjes josefien

Ps. Tante inossportinos, ik ben je op mijn verjaardag helaas nergens tegen gekomen. Maar Marije is 12 maart jarig, we zitten dan in Tokyo! Je bent wederom van harte welkom! En dan kun je gelijk mee terug 
vliegen, wantdat gebeurt helaas ook op 12 maart! 

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *