Konnichiwa!

Waar ik nu weer ben beland!? JAPAN!

Australië heb ik 'goodbye' gezegd. Maar ik heb het mooi afgesloten. Delaatste dagen nog geslenterd door Brisbane, op het stads-strand Southbank gelegen en Roderick nog even werkend gezien. Het is echt eenleuke en hippe bar! En toen was het mijn verjaardag. Ik voel meafgelopen jaren eigelijk al nooit meer zo jarig als vroeger toen je er niet van kon slapen, maar jarig zijn met 35 graden helpt daar niet aan
mee! Maar op 13 februari om 23:00 uur belde dionne al vanuit Nederland(berekenfoutje) en 'sochtends werden we op de Nederlandse 00:00uurwakker gebeld door een stel gillende vriendinnen uit Arnhem. En
daarbij heeft Roderick er een hele leuke dag van gemaakt. Dus ik hebme toch echt jarig gevoeld. 's Ochtends ergens gaan ontbijten (kanoveral, typisch Australisch en Nieuw-Zeelands) en daarna zijn we naareen cricket wedstrijd gegaan tussen Australië en Indië. Ik had nognooit een cricketwedstrijd gezien, maar het is heel populair inAustralië, dus ik moest het een keer meegemaakt hebben. Ik heb een
spoedcursus van Roderick gekregen en we zijn erheen gegaan. De sportzelf is niet echt actief en daardoor niet heel leuk om dagen te volgen(zo lang kan een wedstrijd duren), maar het stadion zat redelijk vol.
Ik snap nu waarom. Alles wat op de tribunes gebeurt is hetinteressants. Het is een hele sociaal dagje uit voor Australiërs. Eenbeetje biertjes drinken en eten en met opblaasballen overgooien en 'thewave' doen. En zo vlogen de uren voorbij en liepen de spelers steedsheel rustig over het veld. Maar ik zou er zo weer heen gaan! Daarnaheeft Roderick me meegenomen naar een toetjes-restaurant, nou daarmaak je me helemaal gelukkig mee en helemaal als ze brownies op hetmenu hebben staan! Echt superrrr lekker en we zaten zooo vol! Daarbijeen lekker dessertwijntje genomen! Daarna zijn we naar een cocktailbar
geweest en nog een lekker cocktailtje genomen. Echt een leuke dag!

De laatste drie dagen van Australië heb ik in Byron Bay doorgebracht.Dit is een erg leuk hippie en surf dorp/stad! Roderick en ik zijn ersamen met nog twee vrienden die Roderick kent van zijn studie in
Frankrijk heen gegaan. Onderweg nog even een traditionele meatpiegehaald. En in Byron Bay gelijk omgekleed en de surfplanken van hetdak gehaald om al wat golfen te pakken. We hebben heel wat afgesurfddie dagen. Roderick blijkt een professionele surfer en ik eensurfklungel en ik kwam elke dag bont en blauw van het vallen uit hetwater. Roderick heeft daarentegen over zijn hele lichaamschuurplekken, waarbij ik met mijn blauwheid nog wel mee val. En 'sAvonds in het hostel het gratis eten genuttigd en daarna blijvenhangen voor de triviant quiz en karaoke avond. Beide een succes om hetgesensureerd te zeggen!

Helaas kwam aan deze leuke dagen ook een einde en daarbij moest ik bijterugkomst gaan inpakken en de wekker om 03:00 uur 's ochtends (of 'snachts) zetten om mijn vliegtuig naar Tokyo te halen. Het was alweertijd om dag te zeggen tegen de hitte, mijn bruine kleur, enge engevaarlijke beesten, de goedkope wijn met visresten, de meatpie's,Brisbane en van Roderick! Wat toch nog het moeilijkst was, want
wanneer we elkaar weer zien is nog niet duidelijk, maar dat het tochwel maanden kan duren zit er goed in. Saampjes heel vroeg naar hetvliegveld gegaan, waar we elkaar met kleine traantjes nog een stevige
knuffel hebben gegeven en toen moest ik toch echt de douane door. Tijdvoor een nieuw avontuur! Maar eerst weer het vliegtuig in! Ik blijfvliegen een eng en onnatuurlijk iets vinden, maarja...als je wat wiltzien van de wereld. Dit keer met een nieuwe maatschappij waarvoor ikwaarschijnlijk zo weinig betaald had dat ik geen eten en drinken kreegen zelfs met een dekentje en kussentje gingen ze naar mijn buurman. Ik
heb meerdere keren mijn ticket laten zien, maar zelfs voor een tv-schermpje moest ik apart geld neerleggen. Naja dan maar een beetjeslapen en lezen.

En toen kwam ik aan in Tokyo en gelijk kon ik niks meer lezen enbegrijpen. Gelukkig had Marije mij een duidelijke uitleg gegeven hoeik bij het hostel moest komen. Al zou ik haar bellen zodat ze me konophalen bij de metro. Alleen onze schijnbaar ouderwetse Nederlandsemobiels werken niet op dit netwerk. Dus ik moest zelf maar kijken hoeik er moest komen en ik had de lonely planet niet dus ik voelde meeven 'lonely', maar toevallig was Marije me ook al gaan zoeken en liepme tegemoet in de metro dichtbij het hostel. In het hostel had Marije,die met een vriendin nog in een tweepersoons kamer sliep, een soort
dormroom met dichtschuifbare hokken geregeld. Erg cool en zo slaap jetoch nog een beetje alleen. Marije had mijn hok helemaal volgehangenmet gekleurde balonnen voor mijn welkomst en verjaardag. 's Avonds
lekker sushi in het hostel gegeten en nog een biertje gedronken metandere reizigers. Het hostel-sfeertje is gelijk weer zo anders. Dit iswat ik miste in Australië, waar alle hostels groot en onpersoonlijkwaren en ook de reizigers niet echt als reizigers gedroegen. Hierkletst weer iedereen met elkaar en draait het reizen ook echt om hetdingen van het land zien en niet om de de drank en een slaapmaatje voor denacht vinden in een discotheek.
De tweede avond was er een eetfeestje in het hostel en zit je met allenationaliteiten te genieten van okinomijakkie (niet jakkie maar erglekker) en sushi en japanse biertjes. Ja...Japan is echt eensushiparadijs, maar eten en ook slapen is ontzettend duur. Het geldvliegt!! De hostels zijn echt gigantisch prijzig (ik vond Australië alduur), maar daarentegen zijn de hostels perfect. Erg schoon! Je moetook over je schoenen uitdoen en voor de deur neerzetten, daardoor ishet allemaal al schoon maar ze maken ook minstens twee keer per dagalles schoon! Zelfs de straat!

Ok en nu even de wc's! In China had je de gaten in de grond met lageschotjes en geen deur, hier heb je overal de super elektrische wc's metnaast je een hele rits knopjes met Japanse tekens en een verwarmde wc-bril. Met de knopjes kun je een waterval geluid creëren, met eenandere knop kun je je billen schoonspuiten ( nog niet getest engelukkig ook nog niet per ongelijk verward met de doortrekknop).

Verder kijk ik mijn ogen uit wat voor eten ze allemaal op tafel leggenen meestal heb ik geen idee wat ik eet. Gister in kiprestaurantgegeten voor jongeren. Marije en ik hebben wat gelachen en we zijn wat
uitgelachen. Als blanke rode sproeterige en lange Nederlander val jetoch op ook in miljoenensteden. Ze kijken ook steeds of we nietstiekem hakken aan hebben (we dachten eerst dat ze gewoon naar onze
lelijke wandel schoenen keken, wat ik ook kan begrijpen, want ze zijn hiererg modieus en onze schoenen zijn erg lelijk). Maar goed hetrestaurant...bij binnenkomst word je welkom geschreeuwd door alle koks
en obers en ze blijven de hele avond schreeuwen (geen idee wat, maarerg gezellig) iedereen zat stiekem te kijken en ik ben al een klunsmet stokjes maar als iedereen kijkt vliegt al het eten natuurlijkhelemaal over de tafel. Verder kon je alle onderdelen van de kip alssaté bestellen, van de levertjes tot het hart. Erg leuke avond om datdit echt de jongeren eet en drink plek was. En toen we weggingen werdenwe door iedereen bedankt geschreeuwd!

Inmiddels spreek ik ook twee woorden Japans die ik steeds door elkaarhaal. Dus bij binnenkomst zeg ik nog wel eens 'bedankt' en als ik ietskrijg zeg ik 'hallo'. Maar ik lach en buig net zo veel en diep als de
Japanners!

Verder bezoeken we tientallen tempels. Hebben we the biggest woodenbuilding gezien (ook een tempel) met daarin een van de grootste buddha's. Slapen wetraditioneels Japans op dunne matjes, proberen we Japans te koken doordingen te bakken wat achteraf soepingredienten bleken te zijn enmorgen gaan we in een tempel bij de monnikken slapen. Verder reizen we met de bullettrains. Ze zien er al futuristisch uit en gaan ook zo snel. De eerste keer dachten we minstens 6 uur in de trein te zitten, waren we er al in 3 uur! Dus zo gaat het reizen snel en kunnen we extra veel zien. We zitten nu in Osaka, Nara en Kyoto hebben we al gehad. En over een paar dagen zitten we in Hiroshima. Maar nu maareven relaxen en socializen op de bank met een Japans biertje.Maar er is weer wat leesvoer voor de liefhebbers. Wireless Internet ishier ook vaak gratis in hostels dus dat is makkelijk.

Nou arigato en konnichiwa, euh... Sayonara!

Groetjes josefien

Ps. Tante inossportinos, ik ben je op mijn verjaardag helaas nergenstegen gekomen. Maar Marije is 12 maart jarig, we zitten dan in Tokyo!Je bent wederom van harte welkom! En dan kun je gelijk mee terug
vliegen, wantdat gebeurt helaas ook op 12 maart!